(Homerecords 4446079 / www.homerecords.be) 

Didier François is in de loop der jaren uitgegroeid tot een van de toonaangevende muzikanten in België. Gestaag heeft hij een mooie staat van dienst opgebouwd, waarin solo projecten hand in hand gaan met indrukwekkende samenwerkingen, zoals die met de Franse draailierspeler Gilles Chabenat. Hij is een van de weinige niet Zweedse nyckelharpa spelers en speelt dit fraaie instrument op een hoog niveau. Gedurende eerdere projecten liet hij al horen hoe mooi atypische nyckelharpa muziek op dit instrument klinkt. Vooral het Bela Bartok project, samen met Marco Ambrosini, liet dit uitstekend horen. François komt nu met een nieuw soloalbum waarop hij, zonder enige vorm van verdere begeleiding, opnieuw de veelzijdigheid van het instrument laat horen. Zo speelt hij een prachtige versie van de Satie compositie Gnossienne no 3. Een stuk dat voorheen voornamelijk op de piano werd gespeeld en hier een heel nieuwe klankkleur krijgt. Naast Satie is er ook werk van onder andere J.S. Bach, de Braziliaan Antonio Carlos Jobim en eigen composities te horen. François toont meer dan ooit tevoren de veelzijdigheid van het instrument en van muzikale vakmanschap. Van klassiek en traditie tot zijn eigentijdse zelfgeschreven composities, het is een genot om dit album te beluisteren. 

Liederen voor mijn grootmoeder

De IJslandse zanger Svavar Knútur maakte met zijn vorig jaar uitgebrachte album Amma grote indruk. Onder de noemer ‘liederen voor mijn grootmoeder’ nam hij twaalf traditionele IJslandse liederen op tijdens een huiskamerconcert voor vrienden en familie, inclusief oma. Svavar Knútur vertelt graag zijn verhaal, soms bijna net zo persoonlijk als zijn muziek.

Knútur groeit op in het ruige noorden van IJsland op een boerderij in een van de koudste delen van IJsland; de Skagafjörður. Zijn vader is visser, boer en uitvinder, terwijl zijn moeder voor de klas staat. Geen gemakkelijk leven, niet alleen vanwege de plek, maar ook door het tamelijk armoedig bestaan dat noodgedwongen geleefd wordt. Zijn tienerjaren beschrijft Knútur als een donkere, eenzame periode. De familie raakt de boerderij kwijt en een tijdlang is er geen vaste woonplek. Ook het feit dat hij niet van sport houdt en meer om poëzie geeft, helpt niet om vrienden te maken op het IJslandse ruige land. Gedurende deze periode zorgt hij een aantal jaren voor zijn grootmoeder en heeft hij nog maar weinig contact met zijn vader, die hij omschrijft als een grappige, maar ook onbetrouwbare dromer. Bovenstaande is slechts een bloemlezing uit zijn verhaal over de eerste twintig jaar van zijn leven die hem hebben getekend, die hem hebben geleerd liefde, familie en vrienden te waarderen en die hem inspireren.

Muziek

Muziek is er altijd, er wordt thuis naar groepen als YES en ELP geluisterd, maar ook naar ABBA’s laatste LP The visitors. Cat Stevens is van beide ouders een muziekliefde, volgens Knútur zo’n beetje het enige in het leven waar ze het over eens waren. Echt aandacht voor de muziek uit de hitparade is er niet, wel een soort allergie voor alles wat hip is. Pas in het midden van zijn twintigerjaren, begint hij een beetje de muziektrends mee te krijgen, maar tot op de dag van vandaag blijft hij moeite hebben met (muzikale) subculturen. Al die groepen die proberen anti-gevestigde orde te zijn, proberen dit zo hard dat ze zelf een soort gevestigde orde worden met dezelfde achterlijke regels als die waarvan ze zeiden er tegen te zijn. Hij zegt maar meteen zelf dat het klinkt als een ‘boze jonge man’, nu ziet hij het vooral als een grote drang om op zijn eigen manier zijn leven te leiden.  

De weinige centen die zijn ouders bij elkaar sparen worden gebruikt om een huisorgel te kopen en op de lokale muziekschool leert hij zijn eerste muziekstukken. Op zijn veertiende pakt hij voor het eerst de gitaar op, maar professioneel muzikant wil hij dan nog niet worden. Gezien zijn jeugdervaringen wil hij een betrouwbare ‘sterke man’ zijn die voor zijn familie kan zorgen. Maar uiteindelijk, zo tegen zijn dertigste levensjaar, realiseert hij zich dat er geen ontkomen aan is, dromen zijn er om gevolgd te worden. De drang wordt te sterk en hij durft te kiezen, maar wel op een dusdanige manier dat zijn, inmiddels eigen gezin, er niet onder zal lijden. Hard werken, veel zaken aanpakken, niet alleen zelf muziek maken maar ook les geven aan kinderen en organiseren van muziekgerelateerde activiteiten. De muziek die hem steeds meer gaat aanspreken is die van Nick Drake en Bonnie Prince Billy. Muziek waarin eenvoud, authenticiteit en eerlijkheid een rol speelt, muziek die hem inspireert.

In 2007 ziet hij voor het eerst een ukelele en raakt verliefd op dit instrument dat iedereen ziet als een soort grappig gitaartje voor Clowns. Hij koopt er één in december 2007 in Londen en een maand later speelt hij er op de IJslandse televisie live een liedje mee. De piano, zingende zaag, accordeon en andere instrumenten volgen en een van zijn leukste muzikale herinneringen is het tegelijkertijd spelen van drums, harmonica en accordeon in een liedje van een dark-folk groepje waar hij in 2008 deel van uitmaakte. Na het spelen in groepen brengt hij in 2008 zijn eerste solo album uit genaamd Kvöldvaka. Het vertelt zijn persoonlijke verhaal, over de periode na de dood van zijn vader en alles wat daarmee samenhangt. De sfeer van het album omschrijft hij als eenvoudig en puur, met een minimum aan overdubs. Voor zijn tweede album, het vorig jaar verschenen Amma heeft hij dit idee nog verder doorgevoerd, nog maar één instrument per lied. Nog kleiner, nog puurder.

Amma, liederen voor mijn grootmoeder

Video ingesloten

Amma is een eerbetoon aan de liederen van de oudere generaties. Liederen die zijn moeder en grootmoeders zongen. Het zijn liederen die hij lief heeft en toegankelijker wou maken voor jongere generaties. Hij leerde ze van zijn eigen familie en een enkele van een muziekleraar. Het idee kreeg extra kracht toen zijn  grootmoeder kanker bleek te hebben en hij haar iets moois wou geven om te laten merken hoeveel ze voor hem heeft betekend. Zijn platenlabel vond het idee achter Amma zo mooi dat hij alle ruimte kreeg om het uit te voeren.

Zijn maatschappelijke betrokkenheid blijkt niet alleen uit zijn muziek, maar ook uit het feit dat hij naast zijn ‘gewone’ concerten vaak gratis optreedt voor kinderen en ouderen mensen. Dit omdat ze nu eenmaal niet ‘s avonds naar de cafés of clubs (kunnen) komen om te luisteren, terwijl ze er zo enorm van genieten. Inmiddels is hij bezig aan een nieuw album met eigen werk dat in april 2012 zal gaan verschijnen. Net vader geworden van een dochter, lijkt zijn leven op alle fronten in beweging. Als ik vraag of hij ook voor haar zingt bevestigt hij dit meteen, iedere IJslandse ouder zingt voor zijn kind. Zijn lievelingslied om voor haar te zingen is sofðu unga ástin min, dat zoveel wil zeggen als ‘slaap mijn lief kind’ en verhaalt over dodelijk diepe IJslandse gletsjers en de treurige, zeurende natuur van het menselijk bestaan.

Of het door zijn dochter komt, of gewoon door het ouder worden; zijn nieuwe album zal gaan over de liefde. Oude liefde, nieuwe liefde, echte liefde, familieliefde, liefde voor zijn dochter. Liefde die soms moeilijk is, soms heerlijk en een enkele keer catastrofaal. Hij eindigt met de woorden; ‘Ik weet het, zingen over de liefde is verschrikkelijk cliché. Maar het goede van een ‘folkie’ muzikant zijn is dat je niet constant achter nieuwe moderne stijlen hoeft aan te jagen en je ook niet avant-garde hoeft te zijn. Je moet gewoon je echte zelf zijn.”

www.svavarknutur.com

Discografie

Kvöldvaka (2008)

Amma (2011)

Maandagavond 30 januari kon ik het laatste concert meemaken onder de titel A tribute to Alan Lomax. De voorstelling bestond uit drie delen. Eerst werd de documentaire film van Lomax The land where the blues began vertoond. Dan volgde een goed halfuur liederen van Lead Belly, gebracht door Roland. Dat Roland in deze liederen bijzonder op dreef is hoeft geen betoog meer.

Wat mij op die avond echt verraste was het concert van de groep The Golden Glows. Zij brachten gedurende tachtig minuten een reeks Prison Songs, liederen gezongen door (meestal zwarte) gevangenen in het zuiden van de Verenigde Staten. Alan Lomax en diens vader verzamelden die liederen, zowat driekwart eeuw geleden. Het was de eerste keer dat ik The Golden Glows in concert hoorde en ik was wat blij dat ik die maandagavond niet thuis maar in het Hasseltse Cultuurcentrum zat. De groep wordt geleid door zanger en gitarist Bram Van Moorhem. Hij wordt voor de zang bijgestaan door twee dames, Katleen Scheir en Nel Ponsaers. De rol van deze dames beperkt zich geenszins tot backing vocals. Zij zingen prachtig mee en hun sopraanstem en altstem vullen wondermooi de donkere stem van Van Moorhem aan. Bij momenten leek het me dat de stem van een gevangene echt zo moet geklonken hebben als die van Van Moorhem. Bij de meeste nummers kregen ze instrumentale bijstand van Geert Hellings op elektrische gitaren en ook van Frederik Meuleyzer op drums en grote trom. Middenin het concert werden een aantal nummers gezongen, alleen begeleid door Van Moorhem zelf op gitaar of helemaal a capella met vingergeknip om het ritme te ondersteunen. Eén vrouwelijke Prison Song, opgenomen door vader Lomax, werd door de beide zangeressen in duo gezongen. Dat a capella gedeelte zorgde voor een sterke variatie in deze reeks liederen. Met het programma Prison Songs vertolkt de groep The Golden Glows een stuk muziekgeschiedenis van vorige eeuw op een boeiende 21e eeuwse manier.

Waarom ik nog over dit laatste concert verslag uitbreng? Omdat vanaf 19 maart de cd van de groep met deze liederen in de winkelrekken zal liggen en omdat op dinsdag 27 maart de live-voorstelling van deze cd plaatsvindt in de Monty te Antwerpen. 

Drie lp’s heeft Nick Drake op zijn naam staan, en nog een paar restjes die veel later opdoken. Hoewel zijn oeuvre bescheiden van omvang was, hangt er om zijn werk een mystiek die tot de verbeelding blijft spreken. Zijn vroegtijdige overlijden en zijn moeilijk te peilen persoonlijkheid hebben daar zeker toe bijgedragen. Maar wat blijft intrigeren, zijn de poëtische teksten en de onnavolgbare manier waarop hij ze vertolkte.

Producer Joe Boyd is degene geweest die Nick Drake ‘ontdekte’. In zijn boek White bicycles vertelt hij hoe zijn eerste contacten met Drake verliepen. Hij had Drakes telefoonnummer gekregen van Fairport Convention-bassist Ashley Hutchings met niet meer dan een vage aanbeveling. Hij ging erop in en de zanger kwam langs om een demobandje te brengen, in zichzelf gekeerd en slordig gekleed. Al was Boyd, in zijn eigen woorden, niet ondersteboven van het eerste dat hij hoorde (“een sentimenteel openingsakkoord,” schrijft hij met een afkeer die je bijna kunt proeven), deze aanvankelijke scepsis verdween al snel bij het verder luisteren. De zorgvuldige dictie, de literaire teksten en het zelfverzekerde gitaarspel stonden in scherp contrast met de indruk die hij maakte. Dit leek het werk van iemand die veel ouder en rijper was dan twintig.

Boyd kreeg visioenen van prachtige arrangementen die tekst en muziek ondersteuning en extra diepte zouden geven, probeerde het met een van de mensen die daar doorgaans voor werden ingehuurd maar zag daar snel van af. De middelmatigheid van de begeleiding deed de muziek geen goed. Het alternatief was Robert Kirby, een vriend van Drake, die hij van het begin af aan naar voren had willen schuiven. In eerste instantie zonder succes, omdat Kirby even oud, en dus onervaren, was als Drake zelf. Deze tweede keus bleek een gouden greep, zoals te horen is op het debuutalbum Five leaves left.

De eerste track Time has told me zet de schijnbare tegenstrijdigheden meteen al in een helder licht, maakt onmiddellijk duidelijk waar de kracht van Drake op gestoeld is. Hij weet het lied een intieme directheid te geven alsof hij het speciaal voor één persoon zingt. Met zijn zachte stem en rustig peinzende voordracht suggereert hij een diep inlevingsvermogen. Hij lijkt tot in de uithoeken van de ziel te schouwen en daar alle pijn en onlustgevoelens te willen sussen. Het is de intuïtieve vaardigheid van handen die feilloos een zere plek weten te lokaliseren en met zachte druk verlichting brengen. Maar wat hem zo volwassen doet klinken, is dat hij zich geen moment bezondigt aan theatraal effectbejag. Zijn woorden klinken afgewogen, zonder emotionele uitschieters, alsof ze voortkomen uit zorgvuldige bespiegeling.

Ook kun je van meet aan horen met hoeveel zorg die stem omgeven is. Joe Boyds vaste opnametechnicus John Wood heeft de zangmicrofoon vlak voor Drake geplaatst, zodat er geen detail verloren gegaan is. Tegelijkertijd heeft hij de hoogste frequenties onderdrukt, waardoor de zang nog warmer en zachter klinkt, maar ook wat wazig alsof er nevelslierten doorheen trekken. Het onderstreept de dichterlijke meerduidigheid van de woorden en de melancholieke, licht herfstige sfeer in de muziek. Daar doorheen weeft zich het gitaarspel van Drake, ritmisch functionele en puntige akkoorden met hier en daar een bescheiden uitstapje – een paar tonen die de melodie van zijn zang even in een nieuw licht zetten.

De kern van zang en gitaar ligt ingebed in een terughoudende, maar effectieve begeleiding. Op een aantal tracks is die in handen van studiomusici die de arrangementen van Robert Kirby spelen – strijkers, een hobo en een fluit. Alles draagt bij aan de ingehouden en droefgeestige stemming, ademt een aristocratische kalmte. Kirby is overigens niet bij alle nummers betrokken geweest. Bij een aantal staan de namen vermeld van Pentangle-bassist Danny Thompson, Fairport-gitarist Richard Thompson, pianist Paul Harris en percussionisten Rocki Dzidzornu en Tristan Fry, die geen bewerkingen speelden, maar hun partijen ter plekke bedachten en uitwerkten.

De muziek ontleent zijn kracht ook aan de teksten. De woorden voegen zich heel natuurlijk naar de ritmiek van elk nummer. Drake drukt zijn overpeinzingen uit in een taal die wars is van cliché’s. Al gebruikt hij herkenbare beelden, hij weet ze steeds een persoonlijke en ongewone draai te geven, zoals in het laatste couplet van Cello song:

So forget this cruel world
Where I belong
I’ll just sit and wait
And sing my song
And if one day you should see me in the crowd
Lend a hand and lift me
To your place in the cloud

Ondanks alle hooggespannen verwachtingen bracht Five leaves left niet het succes dat Drake en Boyd gehoopt hadden. De plaat kwam op een ongelukkig moment uit. Leonard Cohen had juist een stormachtig debuut gemaakt met zijn hit Suzanne, en Drakes werk week te sterk af van de larmoyante bekentenislyriek die Cohens liedjes kenmerkte om hetzelfde publiek aan te spreken. De promotie liet te wensen over, zodat er in de media te weinig aandacht voor het album was. Alleen John Peel wist de muziek op waarde te schatten. Tot overmaat van ramp bleek Drake niet het vermogen te hebben om contact te leggen met het publiek dat naar zijn concerten kwam. Tussen de nummers door was hij vooral bezig met het verstemmen van zijn gitaar. Een tournee waarin hij de plaat meer bekendheid had kunnen geven moest gaandeweg afgebroken worden omdat hij zich geen raad wist met zijn houding tegenover de mensen in de zaal.

In weerwil van dit gebrek aan succes bleef Boyd in de zanger geloven, en hij nam een tweede plaat met hem op, Bryter layter. De bedoelingen zullen ongetwijfeld goed geweest zijn, en Boyd zegt zelf dat dit zijn favoriete Nick Drake album is, maar steeds doet de begeleiding van de nummers geforceerd aan. Het is allemaal te jazzy en te poppy, compleet met achtergrondzangeressen. Deze plaat wordt evenmin een succes en Drake moet er bijzonder ongelukkig mee geweest zijn. Hij verwijt Boyd dat er weinig terecht gekomen is van de roem die hem werd voorgespiegeld. Het blijkt ook uit het feit dat hij nog één poging waagt, zonder enige opsmuk – alleen zang en gitaar, op een nummer uitgebreid met zijn eigen pianospel. Was Five leaves left melancholiek, deze zwanenzang Pink moon is ronduit gedeprimeerd. Nog geen half uur muziek, maar van een bijna pijnlijke intensiteit.

Sinds Bryter layter was het langzaam bergafwaarts gegaan met Drake. Hij trok zich meer en meer in zichzelf terug, kreeg een zenuwinzinking en ging uiteindelijk weer in zijn ouderlijk huis wonen. Daar overleed hij aan een overdosis medicijnen die hij kreeg om zijn depressies te bestrijden, 26 jaar oud. De lijkschouwer ging uit van zelfmoord, een conclusie waarover tot op heden de meningen verdeeld zijn.

Deze omstandigheden hebben bijgedragen aan de mythevorming rond Nick Drake, die ook gevoed werd doordat er weinig bekend is over zijn persoonlijke leven, over zijn drijfveren. Het ligt daarom voor de hand zijn teksten nageplozen worden op aanwijzingen voor de mens achter de muziek. Opvallend genoeg hebben veel van de teksten op Five leaves left de liefde als onderwerp, maar is onbekend hoe actief hijzelf op dat gebied was. Daar staat tegenover dat de tekst van Fruit tree grotendeels profetisch is gebleken. In een van zijn laatste optredens hield Drake midden in dat nummer op met zingen. Hij verliet het podium om niet meer terug te keren – alsof hij zich op dat moment ten volle realiseerde hoezeer de woorden op hemzelf van toepassing waren.

Fame is but a fruit tree
So very unsound
It can never flourish
’til its stock is in the ground

Fruit tree Fruit tree
Open your eyes to another year
They’ll all know
That you were here when you’re gone

Nick Drake – Five leaves left (Island IMCD 8)

Uitgebracht: 1 September 1969
Opgenomen: juli 1968 – juli 1969 bij Sound Techniques, London
Speelduur: 41:43
Luisteren: Spotify Het Meesterwerk

Lezen:
Joe Boyd – White bicycles, making music in the 1960s (2006)
Trevor Dann – Darker Than the Deepest Sea: The Search for Nick Drake (2006)

Op het web:
http://www.brytermusic.com/

Dit Meesterwerk verscheen in © New Folk Sounds 111 – juni/juli 2007

(Eastblok09372)

Vijftien dansbare, stemmige Oost-Europees beïnvloede liederen en dansen voor een avondje Balkanbeaten. De samenstellers hebben met zorg deze verzamelaar samengesteld en gekozen voor een meer ingetogen retrogeluid. Geen zware beats, maar meer subtiele ritmes die heerlijk weg dansen en voor een relaxte sfeer zorgen. Een van de betere Balkanbeat albums.

(Kasba Music 45434 / Xango)

Voor een meer Oriëntgericht dansfeest is de groep Yacine geen slechte keuze om in huis te halen. Een vol, zwaar geluid met veel bas vult de kamer en zorgt voor een bedwelmende mix van oriëntaalse klanken en progressieve rock. Deze plaat zit prima in elkaar en is geschikt voor de jongere én de bijna gepensioneerde generatie prog-rockers.

(Coop Breiz cd1052)

Het tweede deel van de uitgave Airs emblematiques du monde celtique. Voornamelijk Franse (lees Bretonse) voordehand liggende artiesten, maar ook met enkele vreemde eenden in de bijt, zoals The red hot chili peppers met Flower of Scotland en Simple Minds met The Belfast child. Andere ‘buitenlanders’ zijn Carlos Nunez, Hevia en the Dubliners.

(AEPEM LM01103)

Opnieuw pakt de Franse groep La Machine uit met traditionele liedjes en zelf geschreven dansmelodieën. Rondo’s, mazurka’s, walsen… het kan niet op. Liefhebbers van balfolk, dit is een cd naar jullie hart.

(Ninth Street Opus NS017 / Munich)

Vier vrouwelijke singer-songwriters uit San Francisco treden regelmatig samen op als Blame Sally, zo verteld de bijgevoegde biografie. Ze brengen allemaal liedjes in en zingen om de beurt. Hierdoor ontstaat een afwisselend geheel, al is er een duidelijke eenheid in sound, en door veel meerstemmig te zingen. De combinatie van folksongs en westcoast-rock werkt prima, maar echte uitschieters zitten er toch niet tussen en op een gegeven moment kabbelt de cd een beetje voort.

(Zimbraz MWCD 3042 / Music & Words)

Dit is een heruitgave van de erg geloofde cd van Benali uit 2006. Romeo & Leila is een concept-cd, geïnspireerd door de Romeo van Shakespeare en de Layla uit het Arabische volksverhaal Layla & Majnun. Naar aanleiding van het verschijnen van die cd had Luther Zevenbergen een gesprek met Benali. Zijn artikel is te lezen in NFS 108 en op de website.

New Folk Sounds zoekt iemand die op vrijwillige basis onze agenda wil beheren. De gegevens worden door artiesten en zalen doorgegeven via een digitaal formulier op onze website.

Alle gegevens komen in een mysql-database terecht en de controle vindt via de online mysql plaats. Het is handig als u daar mee om kunt gaan, of ervaring hebt met databaseosftware, maar is ook niet heel ingewikkeld en snel te leren!

De agenda bestaat uit drie categorieën: Nederland, België en Festivals/Workshops.

Taken

• controleren van de digitaal aangeleverde gegevens
• de zaal- en artiestennamen vervangen door id’s, waar nodig een nieuw artiest- of zaalprofiel aanmaken
• voor de zomervakantie en net na de zomervakantie zalen extra aansporen via mailactie om hun gegevens via het formulier door te geven
• op eigen initiatief de agenda up-to-date en zo compleet mogelijk houden

Tijdsbesteding 

• in gemiddelde weken kost het bijhouden ongeveer een halfuur tot een uur per week
• in de aanloop naar en net na de zomervakantie kan dat oplopen tot meerdere uren per week omdat veel zaaltjes dan hun jaarprogramma doorvoeren
• in het voorjaar is het goed om nog enkele dagdelen te besteden aan het up-to-date maken van de festivalagenda 

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Luther Zevenbergen (huidige agenda medewerker)

(Greentrax cdtrax360 / Music & Words)

The best of Brian McNeill is de ondertitel van deze fraaie verzamelaar van één van de grote jongens van de Schotse folk. De meester op viool, bouzouki en gitaar, en als zanger, vanaf de begintijd met The Battlefield Band tot zijn meer recente activiteiten als Hoofd van de afdeling Schotse muziek van The Royal Academy in Glasgow. Bij zo’n imposante carriere zijn overzichtsuitgaves geen overbodige luxe. En dit is pas Volume 1. De man heeft het zeker verdiend.

(Rough Guide rgnet1261cd / Music & Words)

Een aardige verzamelaar uit de bekende reeks. Met voorspelbare namen als Bellowhead, Andy Cutting, Eliza Carthy & Norma Waterson, The imagened village en The old swan band. The new golden age of English folk, zoals de samensteller het noemt. Als aantrekkelijke bonus is er nog een cd van het a-capellatrio Coope, Boyes en Simpson bijgesloten.

(BOEK: ISBN 978-90-79180-19-6)

Marius de Boer stond in 1987 aan de wieg van de groep Reboelje. Nadat de Friese folkpunkers in 2003 stopten ging De Boer verder als solomuzikant onder de naam Mariusz. Later kwamen daar ‘De Muzikanten’ bij. Steeds schreef hij liedteksten. Ter gelegenheid van zijn 25-jarig liedschrijversjubileum èn zijn vijftigste verjaardag gaf hij een liedboek uit. Geen verzameling, maar een bloemlezing. ‘Rymsels om mysels te treasten’ noemt hij zijn teksten. Wie echter goed leest (en het Fries enigszins begrijpt) ontdekt daarin vooral overdenkingen, levenswijsheden en visies die veel meer zijn dan losse flodders. Natuurlijk zijn er de bekende èn sterke nummers uit de Reboeljetijd: Merkeman en Tunnel fan it ljocht, het gelegenheidslied Wûnslân (jou it kleur) en Marije Maria, dat intussen uitgroeide tot één van de bekendste Friese liederen. Maar ook het nieuwere werk uit de Mariusz-periode is vertegenwoordigd. Tegelijk met het boek gaf Mariusz een single uit met dezelfde titel. De tekst daarvan is eveneens in het boek opgenomen. Het is een van de vijftig geselecteerde teksten waaruit een diepzinnige en eigen benadering van zaken blijkt. Wazig op de achtergrond afgedrukte foto’s versterken de sfeer en benadrukken zijn overpeinzingen. Met zo’n inhoud en uitvoering mag die bundel met ‘rijmsels’ van mij gewoon dichtbundel heten.

De Kalmthoutse Folkstage is terug! De folkstage staat voor vijf dagen volop samen folksmuziek maken en dansen. Wie ooit de vorige edities meemaakte, herinnert zich vast de gezellige en kleinschalige sfeer, de steengoede concerten, bruisende bals en vriendschapsbanden voor het leven.

In 2004 richtten Gunter Bauweraerts en zijn familie voor het eerst een folkstage in. Deze stage in het landelijke Nieuwmoer (België) groeide algauw uit tot een vaste waarde in het folklandschap. Na het onverwachte overlijden van Gunter in 2008 werd besloten de stage enkele jaren niet te organiseren. Vanuit de goede herinneringen aan Gunter en zijn stage willen we de draad vanaf deze zomer weer oppikken.

De ingrediënten zijn dezelfde. Vijf dagen lang komen kinderen, jongeren en volwassenen samen in Nieuwmoer om een instrument te (leren) bespelen. We bieden acht workshops aan: gitaar, viool, zang, diatonische accordeon, doedelzak, draailier, samenspel en een kinderstage. Elke avond staan er concerten en bals op het programma. Tussendoor is er volop tijd om samen muziek te maken, te spelen, te lachen, nieuwe vrienden te maken en met oude bij te praten in de zon of bij het kampvuur en zo veel meer. Deelnemers kunnen ter plaatste blijven slapen in tenten of caravans.

Jongeren en volwassenen vanaf 12 jaar kunnen een van de zeven instrumentenworkshops kiezen, kinderen van 5 tot 12 jaar kunnen zich uitleven in muziek, knutselen en spelen in de kinderstage. Iedereen is welkom, maar de plaatsen zijn beperkt, dus wees er tijdig bij.

Gitaar met Tom Theuns
Viool met Baltazar Montanaro
Zang met Jorunn Bauweraerts
Diatonische Accordeon met Pascale Rubens
Doedelzak met Toon Van Mierlo
Draailier met Harald Bauweraerts
Samenspel met Tomas de Smet
Kinderstage met Birgit en Hilke Bauweraerts

Noteer dus alvast in grote letters in je agenda van maandag 9 juli tot en met vrijdag 13 juli 2012: KALMTHOUTSE FOLKSTAGE!

Alle info vind je op www.folkstage.be