Love forgiven

(Peacock Angell Records 01 / Proper Distr)

Ruth Angell komt uit het Engelse Derbyshire, zingt en speelt viool, piano en elektrische gitaar. Ze vormt regelmatig een duo met de Noord-Ier Sid Peacock, die ook zingt en akoestische gitaar speelt. Het duo bewerkte een paar traditionals en vulde deze cd verder met eigen werk. Dat laatste vormt wat mij betreft ook het betere deel van het gebodene. Het album opent met de honderdduizendste versie van She moved through the fair, wat ondanks een aardig eigentijds arrangement toch een erg overbodige indruk maakt. Daarna wordt de klassieker Carrickfergus in een soort bossa-nova jasje gehesen, wat een nerveuzig en net niet lekker passend geheel oplevert. En zo gaat het verder. Een wat bleke versie van Tiny sparrow ook wel bekend als Come on you fair and tender maidens wordt gevolgd door een aardig eigen werk van Peacock, Vagebond’s lullaby, dat een JJ Cale-achtige feel meekrijgt. Op andere stukken klinkt de nylonsnarige akoestische gitaar van Peacock weer meer richting Mark Knopfler. Het titelstuk is gebaseerd op een gedicht van Allen Ginsberg, nav een persoonlijke ontmoeting in de 90er jaren met de befaamde beatpoet. Angell en Peacock zijn zeker verdienstelijke muzikanten en geen onaardige vocalisten, maar lijken het juiste format nog niet helemaal gevonden te hebben. Ondanks dat ze regelmatig samenspelen en enkele nummers al lange tijd op de plank hadden liggen blijft het wat onsamenhangend hapsnapwerk. Er wordt wat gesleuteld aan het klassieke folkidioom, maar een duidelijk concept ontbreekt nog. Ook slordig overigens dat de naam van Allen Ginsberg op de cd en in de perspublicaties steeds anders wordt geschreven. (Allen, Alan, Allan). Maar dit terzijde.

Video ingesloten

Mar Mur

(TempsRecordfsTR1191-GE10)

Maurizio Martinotti geniet bekendheid als voorman van La Ciapa Rusa, een van de meest invloedrijke Italiaanse folkgroepen. Nadat die formatie de stekker uit het stopcontact trok, heeft Martinotti niet stil gezeten. Concertorganisator, promotor van de Italiaanse volksmuziek, platenbons, componist en toch ook steeds uitvoerend muzikant. Aanvankelijk met vaste formaties als Tendachënt en Ensemble dell doppio Bordone, maar telkens meer in projectvorm. La Veja, de ‘Ciapa Rusa bigband’, was een voorloper. Daarna volgden projecten en ook cd’s met o.a. Rene Sette, de Spaanse groep Urbalia Rurana en het vredesproject Pau I treva. Opvallend daarbij is de Internationale samenwerking met de Catalanen, Occitanen en muzikanten uit Valencia. Wonderwel past hun muziek bij die van de Noord- Italiaan. Mar Mur is weer zo’n samenwerking waarbij Martinotti wordt omringt door muzikanten uit voorgaande projecten: Jordi Fabregas (zang, gitaar), Toni Torregrossa (zang, mandola) en Joan Soler (teksten), aangevuld door trouwe gastmuzikanten Gigi Biolcati (drums) met Enrico Negro (gitaar, mandola) plus Paco Pi (bas), Tito Pelaez (tarota en fluit) en Jordi Macaya (tarota, viool). Over het algemeen up-tempo, vrolijke muziek met gekende breaks en ritmeaccenten en meerstemmige zang. Op zich zijn de heren geen van allen fantastische zangers, maar hier geldt duidelijk dat samenwerken meer oplevert dan de som der delen. De muziek klinkt wat krachtiger dan op de voorgaande Zuid Europese samenwerkingsalbums, met name door het effectief gebruik van elektrische gitaar. Toch voeren de akoestische instrumenten de boventoon. Met name de nummers waarin de tarota -een kruising tussen hobo, bombarde en de piffero- duetten aangaat met de draailier van meester Martinotti zijn om te genieten. Prima uitgevoerd, weinig vernieuwend, maar wel zonnige muziek met een onderliggende serieuze berichtgeving, al zo een vertaling in het engels geen overbodige luxe zijn. En vooral vaak draaien: goede muziek moet rijpen…

Video ingesloten

Ploegsteert

(Eigen beheer, www.hetzesdemetaal.be)

Voor wie Akattemets van het Zesde Metaal al heeft gehoord, zal Ploegsteert geen echte verrassing zijn. Toch is deze nieuwe schijf meer dan de moeite van het beluisteren waard. De groep rond Wannes Capelle weet de combinatie van verhalende teksten met mooie muziek deze keer nog fraaier vorm te geven. Zijn West-Vlaamse teksten klinken vaak erg poëtisch. Ze omvatten onderwerpen die zelden ver uit de buurt zijn (Ier bie oes). Hij voelt zich betrokken. Dat blijkt in het titelnummer; een eerbewijs aan de wielrenner Frank Vandenbroucke (uit Ploegsteert dus). Sommige zaken raken hem diep. Zoals de zelfdoding van een kennis (Oe ist meuglijk). De zanger-gitarist uit Wemelgem weet die vertelsels ook nu weer op een geheel eigen wijze in muziek te verpakken. Een pedalsteel (Filip Wauters), een cello (Frans Grapperhaus) en een bas (Tim Vandenbergh) spelen in dat klankenspel een belangrijke rol. Vaak is de begeleiding nadrukkelijk. Maar soms ook vredig zoals in Vanonder, dat Capelle zelf op de piano begeleidt. Hij brengt die teksten en muziek steeds in een vrijwel perfect evenwicht. Wannes Capelle zingt geen liedjes maar vertelt muzikaaltjes en dat ook nog op meesterlijke wijze.

Quelli che bruciano la frontiera

(Folkclub Ethnosuoni ES 5390)

Het Pocket Poetry Orchestra is een samenwerkingsproject van zanger/componist Biagio Guerrera, de Tunesische dichter Moncaf Ghachem en de Palestijns-Italiaanse groep Dounia. Nog multicultureler wordt het als je weet dat Chachem in het Frans schrijft, maar roots heeft in Tunesie en Malta en Italie. En het gezelschap heeft domicilie op Sicilie, dat meer culturele invloeden kent dan welk ander eiland in de Middelandse zee ook. Het doel van het PPO is gedichten met muziek te verbinden. Op Quelli che burciano la frontiere hoor je dan ook afwisselend soundscapes, instrumentale muzikale intermezzi, voorgedragen gedichten en meestal een mix van dat alles. Een waarschijnlijk verantwoorde melting pot, intrigerend ook, maar ik kon niet zoveel kop en staart ontdekken. Misschien ontbreekt het aan talenkennis, maar dan wordt de (afzet)markt voor zo’n cd wel erg beperkt. Vooral als je weet dat de muziek soms uit niet meer bestaat dan een op tabla voortgebracht ritme, kennelijk gestructureerde improvisaties en softjazz riedeltjes. Voor wie een keer vreemd wil gaan.

Video ingesloten

Voor donateurs van New Folk Sounds hebben we een mooie aanbieding. We mogen vijf vrijkaarten voor een filmvoorstelling van Violeta went to heaven weggeven. Donateurs kunnen tot 18 mei reageren, daarna wordt er geloot wie er een vrijkaart krijgen toegestuurd. Stuur een berichtje naar New Folk Sounds via het contactformulier.

Vanaf 26 juni draait in de Nederlandse bioscopen een interessante muziekfilm. Regisseur Andrés Wood vertelt met de film Violeta Went to Heaven het levensverhaal van de Chileense zangeres Violeta Parra, die wist uit te groeien tot een internationale muziekster en de nationale trots van Chili. Parra – geboren in1917 in het dorpje San Carlos, een zelfgekozen dood in 1967 – wordt gezien als de Edith Piaf van Chili: ze gaf een stem aan de ziel van een natie en maakte de sociale onvrede tot onderwerp van haar muziek. Haar werk als volkszangeres, en het verzamelen van traditionele muziek bij muzikanten die op het platte land leefden, vormden niet alleen de basis voor haar eigen composities, maar groeide uit tot een model voor een nieuwe generatie van Chileense musici, die de zogenaamde Nueva Canción beweging vormden.
Wood kiest daarbij niet voor een lineaire biografie, maar levert een impressionistisch werk, waarin hij de ijkpunten uit Parra’s leven met elkaar verbindt. Van haar tumultueuze jeugd, haar reizen door Chili met als doel de traditionele cultuur te behouden, haar ijle greep op het moederschap en haar tumultueuze liefdesleven, tot haar uitstapjes naar Parijs als gevierd beeldend kunstenaar (ze exposeerde zelfs in het Louvre). En dan is er nog de muziek. Violeta’s onuitwisbare nummers geven hart aan de film en raken de ziel van de kijker.
Violeta went to heaven is winnaar van de Grand Jury Prize op het Sundance Festival van 2012.

Video ingesloten

The plum tree and the rose
(Waterbug Records)

Zangeres/gitariste Sarah McQuaid wordt vaak als Iers/Amerikaans omschreven, maar dat klopt niet helemaal. Ze werd in Spanje geboren uit een Spaanse vader en een Amerikaanse moeder en verhuisde daarna naar de VS. Daar hield ze zich, dankzij haar moeder, al snel met (folk)muziek bezig. Vanaf 1994 woonde ze 13 jaar in Ierland en tegenwoordig verblijft ze op het Engelse platteland. Hoewel ze al in 1997 haar debuutalbum uitbracht is dit pas haar derde cd. Zeker geen produktieve dame op dat gebied dus. Als je naar The plum tree and the rose luistert komen meteen woorden boven als: ingetogen, verstild, stemmig, sfeervol. Hoewel er een rijtje gastmuzikanten meedoet ligt de nadruk geheel bij de prachtige stem van McQuaid en haar heldere, transparante (DADGAD)gitaarspel. Misschien is transparant wel een woord dat op de hele cd van toepassing is. Een compliment ook aan het uitstekende produktionele werk van Gerry O’Beirne en Trevor Hutchinson. Haar inspiratie komt veelal, maar niet alleen, uit de Ierse, Engelse en Amerikaanse folktraditie, maar McQuaid benadert de muziek minder traditioneel als op haar vorige albums. Het klinkt universeler, haar eigen wereld gecreëerd uit elementen die ze uit diverse culturen heeft meegenomen. Bewerkingen van een 13e eeuws Occitaans lied of een stuk van John Dowland passen prima naast eigen composities waarin commentaar op de tegenwoordige tijd wordt gegeven. Alles is in balans en harmonie in de muzikale wereld van Sarah McQuaid en deze cd staat wat mij betreft op hetzelfde hoge niveau als Natalie Merchants meesterwerk Leave your sleep. Vooral gaan luisteren dus, en genieten.

Guidewires Live

(GWMCD001 )

Guidewires II

(GWMCD002)

Guidewires is een Brits-Bretons-Ierse vijfmansformatie. Tola Custy (fiddle), Paul McSherry (gitaar) en Sylvain Barou (houten dwarsfluit) zijn de bekendste muzikanten, naast Karol Lynch (bouzouki) en Padraig Rynne (concertina). Met name die laatste muzikant brengt wat verfijning in de sound van de anders vrij standaard bezetting van een Keltische folkgroep. Die Guidewires sound is hecht en toch verfijnd en transparant. Ondanks of omdat de heren veel ervaring hebben wordt de boel niet dichtgetimmerd met gepriegel of overloos ‘kijk eens hoe snel ik kan soleren, mama’ gefreak. Guidewires heeft een aangename klank die je ergens in het rijtje kunt zetten tussen Nomos (met name vanwege de concertina), Flook, Lunasa en Comas. Of het walsen, polka’s jigs, reels of slow airs zijn, er zit bezieling in de muziek. Sylvain Barou brengt in het Ierse repertoire de nodige afwisseling door hier en daar een Bretonse melodie in te voegen. De Bretonse muzikant houdt zich zonder enige moeite staande en behoort zo zachtjes aan tot de meest belangrijke fluitspelers op deze aardkloot. En dan heeft hij de uillean pipes nog thuisgelaten. Guidewires put zowel uit de traditionele bron als uit eigentijdse composities van onder andere Michael McGoldrick, Donal Lunny, Brian Finnegan. Daarnaast leveren de leden zelf eigen werkstukjes aan. Zonder percussie-instrumenten is er toch een ongekende drive in de muziek, mede dankzij het strakke spel van bouzouki en gitaar. De debuutschijf werd gelijk een live productie. Het is niet te achterhalen of dit een optreden is of een ‘live studio’ opname. Er zijn geen overdubs toegepast, maar nergens is ook iets te horen van eventueel aanwezig publiek. Overigens dateert het album al uit 2009. Eén minpuntje: het geheel instrumentale album vraagt om wat gezongen nummers. Dat heeft de groep op II rechtgezet. Niemand minder dan Triona Ni Dhomhnaill verzorgt de gastvocalen in The selkie en Mo Mhaire, twee songs uit de Donegaltraditie. Helaas wijken de uitvoeringen juist te veel af van de rest. Ze worden gedomineerd, zo niet gedicteerd, door het keyboard van Triona met spaarzame toevoegingen van andere instrumenten. Dat de integratie beter kan bewijzen twee instrumentalen waarin Ni Dhomhnaill’s piano fraai is versmolten met de overige instrumenten. Ook Alain Genty draagt in drie nummers bij op bas zonder een overheersende rol op te eisen. Erwan Hammon (bombarde) en Mike Shimmin met gedoseerde percussie doen eveneens een duit in het zakje. Opvallend is de meer afstandelijke opnametechniek. Het lijkt alsof een kunstmatige nagalm is toegevoegd, Vooral de fluit en concertina komen daardoor minder krachtig over. Daarentegen is er een duidelijke ontwikkeling in het zelf componeren van melodieën en zijn arrangementen verder doorgevoerd. Kijk ook uit naar een Guidewires dvd Live in Quimper met opnamen uit 2009 op het festival de Cornouaille. Een groot deel van de debuutcd wordt hier gepresenteerd.

Speellijst 11 mei 2012 van 21.00- 22.00 uur New Folk Sounds On Air! Lees de artikelen en recensies van de afgelopen maand mee.

1. Naragonia – De glind/The fernhillfriends/An dro de Voguë (Van Mierlo/Van     Mierlo/Decombel) 4.43
   Batiska – Appel APR 1336
2. Basco – The ferryman (Hall, Parfitt, Murray) 1.46
   Big Basco – Go Danish GO0811
3. Davie Lawson – Poacher (Lawson) 4.09
   Rags – Class 20 CLTR001
4. Anais Mitchell -  Dyin’ Day (Mitchell) 3.04
   Young man in America – Wilderland records
5. Josh Ritter – Why (Ritter) 2.43
   Bringing in the darlings – Pytheas-Tummy touch
   Zwerfhond – Zwerfhond (Zwerfhond) 3.36,
6. Wachten op verdronken baas – Elektrograph 001
7. Gerard Wortel – Mijn handicap (Wortel) 2.27
   Over leven – eigen beheer
8. Jankobus Seunnenga – De verstrooide infiltrant (Seunnenga) 1.51
   Jantje huilt, Jantje lacht – Marista MCD9356
9. Bert Hadders en de nozems – Poolse bruid (Hadders) 3.18
   De Cooperazie – Platex 201201
10. Ernst van Altena – Ballade zijnde een goede levensles voor hen die een     slecht leven leiden (Villon, Van Altena) 1.17
    Vrijmoedige verzen van vagebond Villon – Delta DE 107
11. Hugo Raspoet – Korenbloem (Raspoet) 1.59
    Korenbloem – Hollandse pocket Plaat NPP6005
12. ‘t Gevolg – Op een reis naar Groenland (trad arr Koene) 3.20
    Van liefde en andere pijn – C14577
13. Digmon Roovers – Mas guapa (Eric Vaarzon Morel) 6.29
    The five great guitars live – Cutaway Warriors CUWAY 2004507
14. Maarten Decombel – Elephant sorrow (Decombel) 4.24
    October Sunrise – Home records 4446082
15. Jeff Caresse -  Schoonzus (J. Caresse) 3.5
    Les Mamelles du desir -  Appel APR 1332
16. Shazalakazoo -  Baklava Lover (Djuric, Petkovic) 3.23
    Karton city Boom – East Bloc Music  022
    Extra track:
17. Julie Murphy – Kathleen (Townes van Zandt) 3.56
    A Quiet House – Shells in the ocean

Video ingesloten

Witzand

(Coast to Coast, 2990617 www.lieventavenier.be)

Lieven Tavenier is een bijzondere liedschrijver. Al was het maar omdat anderen zijn liedjes de populariteit in zongen. Met het stijgen der jaren lijkt de omvang van zijn eigen vocale werk sterker te groeien. De melodieën die de Vlaming bij zijn teksten bedenkt, zijn zelden ingewikkeld. Samen met zijn muzikanten knutselt hij daar wel vaak aangename muziek van. Medemuzikant en producent Koen Gisen duwt die muziek soms in de richting van de country. Dick van der Harst en Bruno Deneckere leveren met hun gitaren daarbij enkele prikkelende intermezzo’s. Bovendien bouwen de Rhodes van An Pierlé en een blazerssectie een stevige ondergrond voor Le cathédrale. Dat lied is ondanks de Franse tekst toch een echte Lieven Tavenier. Hij pakt je vooral met zijn woorden. Zijn surrealistische beschouwingen zijn boeiend. De ballade Ik stond op hoge bergen is het vertrekpunt voor het titellied. Zijn jeugdliefdes laten hem niet los en daar trekt hij je als luisteraar in mee. Hij maakt je deelgenoot van zijn verlangen zoals tijdens zijn jeugdherinnering aan Laura Gemser. Van Lieven Tavenier hoef je geen hemelbestormende muziek te verwachten. Maar op zijn vijfde schijf valt er in de teksten wel weer ontzettend veel interessants te ontdekken.

Video ingesloten

Lonely road

(Acoustic Music Records 319.1477.2)

Jacques Stotzem blijft een van de meest interessante gitaristen van het Acoustic Music Label. Je kan de Belg nauwelijks op overdadige prestatiedrang betrappen in de vorm van nutteloos gepiel. Of stuurloos geïmproviseer noch zinloze toonsoortwisselingen. Bij Stotzem staat de melodie voorop. Die wordt ingepakt in fraaie harmonieën en ook zijn toonvorming is superb. Lonely road kent negen nieuwe, eigen composities. Het geheel klinkt wat rustiger dan de voorganger, maar dat wil niet zeggen dat het album ingehouden is. Opener Twenty one bijvoorbeeld is een lekker uptempo nummer, maar nergens gehaast of afgeraffeld. Picking in Paris kent een ragtime ritme, doch ook hier speelt de melodie eerste viool. Heart of the night laat je kennismaken met de stilte van de nacht middels een melancholieke melodie. En zo weet Stotzem gepaste titels te geven aan zijn werkstukken. De Belgische gitaarmeester heeft geen woorden nodig om emoties te uiten. Dat doen de snaren en zijn vingers op de gitaar.

(Fellside FECD249)

Maggie Boyle, Lynda Hardcastle en Helen Hockenhull vormen nu zo’n 20 jaar het vocale trio Grace Notes. Vandaar deze verzamelaar, met werk van eerdere cd’s, maar ook met een aantal nieuwe uitvoeringen. Zowel a-capella uitgevoerde als ook instrumentaal begeleide folkliedjes laten horen hoe de stemmen van de vrouwen perfect samensmelten in 3-stemmige harmonieën. En toepasselijk met 20 nummers gevuld zorgt deze cd ook kwantitatief voor een prima aanbod.

(Eigen beheer/www.lqr.n)

LQR mag je vrijelijk alcoholisch uitspreken als liquor, en het staat voor energieke folkrock in de lijn van Flogging Molly en the Pogues. Deze, ongeveer een kwartier durende demo, bevat vier eigen composities van de Zuid-Nederlandse formatie. Misschien zou de zang van Mark Kremers op momenten wat ruiger mogen, maar het geheel klinkt zeer degelijk en overtuigend en het lijkt me dat ze prima stemming kunnen maken op een openluchtfestival. Op naar een volledige cd.

Gezgin -de reiziger- luidt de titel van de prachtige en ontroerende debuutcd van het Göksel Yilmaz Ensemble. Meeslepende, introverte en verhalende muziek die je als gids meeneemt op een adembenemende reis. Daar moet een verhaal achter zitten denk je dan. En er zit een verhaal achter. Van dé reiziger, Göksel Yilmaz. Het verhaal van een zoektocht, naar een thuis. Van een thuisloze met een bestemming, van een bestemming zonder het thuisgevoel.

foto Quinten Buijsse

Göksel Yilmaz is een geboren Tukker (Enschede). Zijn ouders komen oorspronkelijk uit Antakya in het zuidoosten van Turkije, een streek die grenst aan de omgeving in Syrië waar op dit moment de brandhaard is. Het is een gebied waar een van de vele minderheidsgroepen in Turkije woont, de Arabisch sprekende Alevieten. Thuis sprak men dan ook Arabisch. Op de basisschool in Enschede leerde Göksel de Nederlandse taal. De straattaal werd het Turks dat Göksel -toen nog in het kader van moedertaal ondersteuning voor anderstaligen- in extra lessen op school leerde.

“Wat mijn roots zijn is dus niet zo makkelijk te beantwoorden. Ik identificeer me meer met het Arabische, niet direct met Nederland of Turkije. In Turkije werden in die tijd minderheidsculturen sterk onderdrukt. Daar is nu wat meer beweging in gekomen. Mijn ouders zijn beide progressieve Turken met socialistische sympathieën. Mijn vader was een van de medeoprichters van een arbeidersbeweging”, vertelt de componist. “Toen ik tien jaar was moest ik samen met mijn broer terug naar Turkije. Als vooruitgeschoven post, want mijn ouders hadden gevorderde plannen om te remigreren. Moest, want ik wilde helemaal niet. Ik heb er zeven jaar gewoond en heb daar het voortgezet onderwijs doorlopen. Vervolgens wilde ik naar het Conservatorium. Mijn ouders zijn nooit teruggegaan en op mijn zeventiende moest ik weer terug naar Nederland. Toen wilde ik juist niet weg uit Turkije. Het was een tweede traumatische ervaring. Ik kon voor de tweede keer in mijn nog jonge leven helemaal vanaf nul beginnen.” De muziek bleek de redding voor Yilmaz. Inmiddels had hij naast de saz ook de Spaanse gitaar opgepakt en wilde zich daar verder in verdiepen. Hij begon een studie klassiek gitaar in Enschede en studeerde af aan het conservatorium. Geen gebruikelijke keuze voor iemand uit Turkije. Het blijkt geen loze keuze of vlucht. “De klassieke gitaar sprak mij aan, vooral omdat je die terugvindt in de Latijns-Amerikaanse muziek. Ik was toen een fan van Inti Illimani, een Chileense groep uit de jaren zeventig die zich verzette tegen de dictatuur. Mijn eerste groep was een coverband Grup Yorum, waarmee we liederen van onder meer Inti Illimani bewerkten en de protestliederen van eigen arrangementen voorzagen. Daarnaast heeft de Spaanse gitaar meer verbintenis met de Arabische wereld dan gedacht. De klassieke gitaar heeft zich ontwikkeld via de muziek in Spanje die sterk beïnvloed is door de Moorse traditie. Wat mij zo aanspreekt is de harmonie, iets dat je nauwelijks in de Arabische muziek tegenkomt. Oosterse of Arabische muziek gaat meer uit van de melodie, terwijl Westerse muziek de harmonie centraal stelt.’

Dat laatste is goed hoorbaar op de cd Gezgin. De liederen worden gezongen in het Turks, Koerdisch en Arabisch, maar de muziek klinkt niet authentiek Turks. Göksel Yilmaz beaamt dat en is er eigenlijk wel blij mee als ik dat constateer. “Ik krijg wel eens commentaar als ‘het klinkt niet zoals het origineel’. Dat klopt. Ik neem een lied als basis en transformeer het naar een huidige context. Daarin worden soms consessies gedaan, zoals het weglaten van de kwarttonen. De westerse muziek kent geen kwartnoten. Een kwartnoot kan overkomen als net niet helemaal zuiver. Maar oorspronkelijke en authentieke Turkse muziek kent ook geen kwarttonen, dus in feite ben ik behoudend.” De voortdurende glimlach van Göksel Yilmaz wordt wat groter bij deze constatering. Zijn ensemble bestaat uit de Nederlandse violiste Anne Bakker, de Hongaarse contrabassist Sándor Kém en de Turkse percussionist Ulas Aksünger. De samenstelling van de instrumentatie is een bewuste. “Ik wilde persé een westers geschoolde violist, juist om die hedendaagse en eigentijdse context te benadrukken. In Turkije komt de viool voornamenlijk alleen in de kunstmuziek en zigeunermuziek voor. Ik geef alle ruimte aan Anne om te improviseren. Dat de contrabassist een Hongaar is, is toeval, maar wel meegenomen. In de Hongaarse muziek kennen ze ook de onregelmatige maatsoorten en hij speelt het op gevoel in plaats van tellen. De Turkse percussie is er vanwege de feeling met de muziek’.

Gezgin – de reiziger

Foto Marcel Sloot

Gezgin is de eerste cd van Göksel Yilmaz en zijn groep, maar niet het studiodebuut. Voor het Göksel Yilmaz ensemble was er de formatie Anadolu Ezgisi. In 2000 werden na enkele jaren samenspelen cd-opnamen gemaakt, maar snel daarna viel het uiteen. De cd verscheen nooit officieel, al kan je via Yilmaz wel de opnamen verkrijgen. Anadolu Ezgisi was de aanzet tot hetgeen waar Göksel nu mee bezig is: traditionele nummers bewerken, aangevuld met eigen composities in een eigen stijl. Marcel Blok blijkt een katalysator in de totstandkoming van Gezgin. Hij introduceerde de formatie bij Silvox. Er werd een overeenkomst getekend en opnamen in de Silvox studio gemaakt. Binnen een jaar zou er een schijfje liggen. Om diverse redenen kwam de klad er in en duurde het uiteindelijk drie jaar voor het project werd afgerond. De cd werd nog wel afgemixed en gemasterd bij Silvox, maar Göksel Yilmaz wilde niet verder met de maatschappij. Zonder natrappen of rancune geeft hij aan: “Na drie jaar had ik er geen vertrouwen meer in en heb ik alle rechten teruggekocht. Ik wilde de cd uiteindelijk in eigen beheer uitbrengen. In feite is Gezgin een weerslag van 15 jaar uit mijn leven en daarmee een persoonlijk document geworden. Ik heb een sterke binding met het album en door alle rechten op te kopen werd het ook werkelijk mijn album.” Het album gaat in feite nog verder in de tijd terug, zo blijkt. “Sommige liedjes zijn al twintig jaar geleden geschreven en heb ik in ander formaties ook gespeeld. In de loop der jaren zijn die ontwikkeld, volwassen geworden. In 2008 had ik het hele album af in mijn hoofd. Het is inderdaad een thematische cd. Alle liedjes hebben wel een link met een moment in mijn leven.” De eerste drie titels zijn traditionals, vertelt Göksel. Een ode aan de protestzanger Ruhi Su, een lied van de Libanese zangeres Fairuz en een liefdesliedje. Maar het is vooral een persoonlijk document van de reiziger Göksel Yilmaz zelf. “Ik reis(de) tussen culturen. Wellicht daarom vind ik het fijn om letterlijk onderweg te zijn. Niet noodzakelijk met een bestemming. Ik heb ook het gevoel ’Ik ga nooit naar huïs’. Ik heb geen echt thuis. Het is tevens een dilemma, want ik zoek wel weer vastigheid. Een eigen plek is nodig om me muzikaal te verdiepen. Ik ben eveneens een twijfelaar. Ik ben enerzijds heel gedreven, zit vol ideeën, maar stel zaken tevens uit. Er zit ook een stukje perfectionisme in. Ik heb te weinig zelfdiscipline om ïdeeën en projecten uit te werken. Ik heb sterk de behoefte aan externe prikkels.”

Reacties

De reacties op het album zijn verrassend. “Nederlanders zeggen geraakt te worden, maar niet in de betekenis van dramatisch, zoals de Turkse muziek vaak uitstraalt. Eerder vind men het rustgevend, meditatief. In de Turkse gemeenschap wordt het album wisselend beoordeeld. Men vergelijkt het met wat ze over het algemeen kennen. Dan vinden ze de instrumentatie vreemd of de manier van zingen. Compositorisch menen ze dat het eentonig is, omdat ze het niet kunnen plaatsen. De herkenbare nummers roepen waardering op, de anderen veel minder. Je moet de muziek echter op je in laten werken. Soms zou je een gebruikshandleiding mee willen geven.”

www.gokselyilmaz.nl 

foto Marcel Sloot

Van liefde en andere pijn
(In eigen beheer uitgebracht, www.t-gevolg.nl)

In 2005 is de Nederlandse groep ‘t Gevolg opgericht en nu, zeven jaar later, laat de groep via hun debuutalbum horen waar ze zich gedurende die jaren mee bezig hebben gehouden. De vier muzikanten hebben allen ruime ervaring binnen de folk gerelateerde muziek en laten hun liefde voor bepaalde stijlen op dit album samenkomen. Anders dan de titel en groepsnaam doet vermoeden, is het geen groep die zich louter op de Nederlandse volksmuziek toelegt. Ze hebben een internationaal repertoire gekozen met, naast muziek van de lage landen, liederen en dansen uit Italië, Zweden, Frankrijk, Canada en de Balkan. Het grootste deel van het repertoire zal de liefhebber bekend in de oren klinken. Een kleine parel is de versie van Straatzangerskoningin, een prachtig nummer geschreven door Paul Rans en Wannes Van De Velde en door ‘t Gevolg goed uitgevoerd, vooral door de mooie zang van Piet Karregat. Hij heeft een aangename lichtheid in zijn stem die, als het aan deze recensent ligt, veel meer ruimte mag krijgen. Het zijn verder vooral een aantal instrumentale stukken die me aanspreken, ze worden over het algemeen genomen zorgvuldig en met passie gespeeld. De samenzang en de solozang van de andere zangers komt vooral goed tot zijn recht in de wat minder subtiele, snellere nummers. Hier mogen ze lekker los gaan om het publiek met zich mee te sleuren en dat doen ze dan ook vol verve. Met dit debuutalbum geeft de groep een leuk visitekaartje af. De muzikanten maken me nieuwsgierig naar hoe ze zich verder zullen gaan ontwikkelen. 

De zwarte ruiter

(Marista MCD 9232)

Vanaf het einde van de vorige eeuw bewoog Sven Cruson zich voort op moderne ritmes. De rapper uit Breskens scoorde met zijn ‘vishop’ zelfs hoog in de landelijke hitlijsten. Na tien jaar hield de muzikant dat genre echter voor gezien en gooide hij het roer om. Tegenwoordig maakt de zanger-gitarist countryfolk. Hoewel hij al lang niet meer in het visserijdorp woont, bleven zijn teksten ‘Bressiaons’. Grote jongens zoals Hank Williams en Steve Earle leveren de originelen voor zijn soms met een rockaccentje opgepepte muziek. Het nieuwe alter ego van Cruson laat zien dat Johnny Cash bovenaan zijn favorietenlijstje staat. Op de flap verklaart een spoedcursus Zeeuws-Vlaams de moeilijke woorden. Daarmee is voor niet-Zeeuwen de taaldrempel weliswaar drastisch verlaagd, maar voor een beter begrip van de context is soms ook enige voorkennis vereist. Zo verplaatst de zanger Folsom Prison Blues naar Torentid (in Middelburg) en Struukrover (Highwayman) verwijst – evenals de cd-titel – naar het roemruchte smokkelaarsverleden van Zeeuws-Vlaanderen. Zijn stem staat niet in iedere song even stevig, maar zijn ervaring als soundmixer uit de hiphoptijd komt Johnny Contant goed van pas. Dat eigen technisch knutselwerk leverde een cd op die niet alleen volwassen maar ook erg aangenaam klinkt.