Video ingesloten

Le cadeau
(Polydor 373 404-0)

De Franse chansonnier Maxime le Forestier (zie NFS 137) maakte in zijn ruim veertigjarige carrière veertien lp’s en cd’s. Hij nam ook op meerdere cd’s het volledige oeuvre op van wie hij zijn leermeester noemt, Georges Brassens. Vijf jaar na zijn vorige studio-opnames is er nu zijn vijftiende album met als titel Le cadeau. Er is één minpunt aan deze cd: hij duurt maar 33 minuten en bevat slechts 10 nummers. Voor het overige is het een mooie, rijke en gerijpte chansonplaat geworden.
Le Forestier schrijft meerdere chansons helemaal zelf, van andere schrijft hij de tekst en zetten zijn muzikanten en andere muzikale vrienden die op muziek. Een nummer van de gerenommeerde tekstschrijver Claude Lemesle, La folie, zette hij op muziek. Hij zingt het in duo met Camille, een der betere chansonnières van de jongere generatie in Frankrijk.
Van bij het eerste nummer hoor je dat de gitaar zijn geprivilegieerd instrument is. Heel speels klinkt Le p’tit air, op muziek gezet door zijn vriend Julien Clerc, voor wie Le Forestier al vaak teksten schreef. Een stukje bugel tussendoor vrolijkt het lied nog op. Le Forestier zingt, net als de meeste van zijn collega’s, onder meer over liefdes en relaties; ontluikende en vergane. In Impasse des oiseaux zingt hij over een vakantieliefde in Bretagne : ‘c’était pas grave d’être amoureux’. In dat nummer is het sterkst de muzikale invloed van Brassens te horen.
Wat op deze cd terugkomt, en wat we al sinds Né quelque part uit 1988 niet meer hoorden bij Le Forestier, zijn maatschappijkritische chansons. Zo gaat La p’tite hirondelle over een jongere die zijn land ontvlucht om betere oorden te zoeken, maar dood aankomt. In La bête curieuse hekelt hij de sensatiezucht van de nieuwsmedia die thans zelfs van ‘geruchten’ nieuwsitems maken. En in L’averse zijn het de kleine lui die de regenbui vangen, de bureaucratische heersers hebben een gouden regenscherm. Tenslotte krijgt in Le papillon een prachtige Mexicaanse vlinder pas een naam nadat een wetenschapper hem ontdekte en opspelde om te bestuderen. Maar wat heb je aan roem als je dood bent? Ook de muziek bij dat nummer klinkt Mexicaans.
Le Forestier heeft een merkwaardige liedjespen. Zijn nieuwe cd heet niet enkel Le cadeau, het is ook een cadeau.

Tien hoofdacts uit de voorbije jaren werden aangevuld met tien jongere artiesten die samen met de hoofdact artiesten een eigen nummer zongen.

Die verjaardag was ook de aanleiding om een driedubbele cd-box uit te brengen.

Verwacht niet hierop live opnames uit de twintig Nekka Nachten te horen. Wel hoor je op 61 nummers bijna alle artiesten die in die twintig jaar op het Nekkapodium stonden. Veel Vlaamse zangers dus, maar ook de bekende Nederlanders die in Vlaanderen erg gewaardeerd worden, zoals Boudewijn De Groot met Jimmy, The Scene met Blauw, Frank Boeijen met Koud in mijn hart, Stef Bos met Is dit nou later? Ook Alderliefste die, samen met Liesbeth List en Ramses Shaffy Laat me zingt.
Er zijn nog Nederlanders te horen op deze verzameling, maar de meeste nummers zijn gezongen door oudere en jongere, bekende en minder bekende Vlaamse artiesten. Het gaat van Wannes Van de Velde en Willem Vermandere over Johan Verminnen, Zjef Vanuytsel, en Kadril tot Mira, Buurman en het Zesde Metaal.
De jongste zanger, vertegenwoordigd op deze uitgave, is ongetwijfeld Stoomboot, winnaar van de recentste Nekka-wedstrijd. Een vroegere winnaar van de wedstrijd, Yevgueni, is op deze uitgave driemaal te horen: alleen met Welkenraedt, samen met Sarah Bettens in Propere ruiten en We zijn hier nu toch wordt met Stef Kamil Carlens gezongen. Sarah Bettens horen we nog eens, samen met Jan De Wilde, in het wondermooie De aarde van Urbanus en Jean Blaute. De eerste sneeuw, gezongen door Jan De Wilde wordt op het inlegblaadje helaas verkeerdelijk aan De Wilde en niet aan de werkelijke auteur, Lieven Tavernier, toegeschreven. Van Jan De Wilde zelf is wel Een vrolijk lentelied te horen, hier gezongen door Rum.
Uit Wallonië zijn Urban Trad en Jo Lemaire te horen. Lemaire zingt haar beroemde nummer van Serge Gainsbourg in Nederlandse vertaling. Je suis venue te dire que je m’en vais is hier Ik kom je zeggen. Het is een van de zeldzame in het Nederlands gezongen nummers van Gainsbourg.
Alle namen noemen zou ons te ver leiden maar het ontroerende Ruimtevaarder van Kommil Foo is misschien op zich al een reden om die box in huis te halen. Of neem hem mee in de auto op een lange reis. Je hebt uren gevarieerd luistergenot met uitsluitend Nederlandstalige liedjes. 20 Jaar Nekka Nacht is een uitgelezen verzameling voor een erg matige prijs.

Op vrijdagavond, 5 juli, is er een concert van A la Rum. Paul Rans, Wiet Van de Leest, Jokke Schreurs en Marc Hauman die voor het eerst samenwerkten in hommageconcerten voor Dirk Van Esbroeck beslisten om met de groep door te gaan. Zij brengen nummers uit het succesvolle repertoire van de groep Rum die in de zeventiger jaren veel succes kende, maar uiteraard ook nieuwe nummers.
Op zaterdag en zondag zijn er dan twee volle festivaldagen. Op zaterdag is er de unieke gelegenheid om de legendarische groep Malicorne weer aan het werk te zien tijdens hun enige optreden buiten Frankrijk. Het duo Alasdair Fraser en Natalie Haas is een combinatie van een bekende Schotse violist met een jonge celliste uit Californië. Pandeireta.com is een groep die de typisch Galicische combinatie brengt van zang met percussie. Het zondagprogramma wordt geopend door Trommelfluit. Deze bijzondere groep brengt het kruim van de Vlaamse folk samen en stapt stoetsgewijs, uitgedost in mooie uniformen, kopieën van het Zwitserse regiment de Salis onder Lodewijk XIV. Ze spelen oude marsen op trommels en fijfers. Trommelfluit is een voorname reden om er die zondag al van het eerste uur bij te zijn. Ook Noord-Europa is vertegenwoordigd door de groepen Groupa uit Zweden en Frigg uit Finland. Elke avond wordt afgesloten met een balgroep. Op dit erg gezinsvriendelijk festival is er ook kinderanimatie, een instrumentenmarkt en een vrij podium voor jong talent. Het volledige programma van het festival op www.gooikoorts.be .

Het weekend na Gooikoorts heeft te Brussel het Folk en Jazz festival Brosella plaats. Al voor de 31ste keer wordt in het Groentheater nabij het Atomium twee dagen lang muziek gespeeld door uitgelezen groepen.

Het programma werd vorige donderdag toegelicht op het Brusselse stadhuis. We beperken ons hier tot het programma van de folkdag op zaterdag 13 juli. Vanaf 15 uur tot middernacht is in die prachtige omgeving ook veel mooie muziek te horen. Verrassend is de terugkeer, na vijf jaar stilte, van de groep Olla Vogala rond violist-componist Wouter Vandenabeele. De groep zal er spelen in zijn oorspronkelijke bezetting met zang door Ludo Vandeau en Soetkin Baptist. Er zullen ook enkele gastmuzikanten aantreden. Dacosse en Juan Pardo spelen een combinatie van jazz en flamenco. Op viool en met zang stellen vier dames uit het Verenigd Koninkrijk hun eerste cd voor. Het zijn Eliza Carthy, Bella Hardy, Kate Young en Lucy Farrell. Green Young is een jong Belgisch trio dat, naast hun vaders muzikanten, ook nog tal van andere instrumentalisten meebrengt. Typische Canadese muziek uit Québec zal er gebracht worden door De Temps Antan, een trio dat explosief op viool, accordeon, harmonica, gitaar en bouzouki speelt.En daar komt natuurlijk het zo aanstekelijk voetgetrappel bij. Uitkijken wordt het zeker naar de combinatie van de klezmergroep Melech Machaya met de bijzondere fadista Mísia. Ook Brosella mag een echt gezinsvriendelijk festival genoemd worden want voor de kinderen is er een Kids Village met bijzondere attracties, onder meer de Waalse muziekgroep Les Déménageurs die zich ook Lili en haar familie laat noemen. Voor het volledige programma kan je surfen naar www.brosella.be.

Ook deze keer is er voor elk wat wils. Naast artiesten afkomstig van over de hele wereld, staat er één land centraal. Dit jaar is dat Italië. Naast de artiesten met gevestigde namen – Berlusconi zul je er niet tegenkomen, Gianmaria Testa en de Tenore Goine van Nuoro daarentegen wel – blijken er tussen de minder bekende namen steeds weer regelrechte verrassingen te zitten.

Ieder jaar krijgt één instrument speciale aandacht. Deze keer is dat de fluit. Het instrument is ook in folkkringen danig populair en de ervaring leert dat het gezamenlijke concert van alle fluitisten aan het eind van het festival ook deze keer weer een indrukwekkende gebeurtenis zal zijn. De deelnemers aan dit evenement zijn Alan Doherty (Ierland), Kudsi Erguner (Turkije), Meike Herzig (Duitsland), Poul Høxbro (Denemarken), Ravichandra Kulur (India), Yacouba Moumouni (Niger), Jean-Luc Thomas (Frankrijk), Koushi Tsukuda (Japan) en Mauricio Velasierra (Columbia).

Daarnaast zijn er weer allerlei activiteiten in het festival ingebed: De uitreiking van de Duitse wereldmuziekprijs “RUTH” (in verschillende categorieën), een uitgebreide kinderanimatie, verschillende workshops, een instrumenten bouwwerkplaats, lezingen, discussies, tentoonstellingen en het levendige optreden van tientallen straatmuzikanten in het oude centrum van de provinciestad in Thüringen. Kortom voor de liefhebber een enerverend lang weekend.

Meer informatie op: www.tff-rudolstadt.de

Live from Woodstock

De bijna zeventigjarige Joods-Amerikaanse singer/songwriter en humorist Kinky Friedman heeft al een lange staat van dienst. Er is een aardige hoeveelheid geluidsdragers met zijn naam erop verschenen. Met Live in Woodstock (opgenomen in het Bearsville Theater) haal je een solo-performance in huis van een man met gitaar, die al zingend en pratend het publiek op zijn hand krijgt en houdt. Niet altijd even toonvast, en de gitaarbegeleiding is behoorlijk basaal, maar hij staat er wel met overtuiging. De kracht van zijn liedjes zit in de teksten, en in de manier waarop hij ze op het publiek los laat.

Nekka-Nacht bestond dit jaar 20 jaar. Deze speciale editie werd dan ook gevierd met een greep uit de centrale gasten van de voorbije jaren: Bart Peeters, Hannelore Bedert, Frank Boeijen, Stef Bos, Johan Verminnen, Yevgueni, Kommil Foo, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud. Kortom, een indrukwekkende lijst artiesten die nog nooit samen op één podium hebben gestaan. Naast deze gevestigde waarden waren er ook een aantal jonge talenten aan het programma toegevoegd. Naar goede Nekka-gewoonte mogen er dan ook tal van bijzondere duetten en interessante muzikale momenten verwacht worden.

Op zondag 19 mei zendt de Belgische TV-zender VRT één van 22.45 tot 23.45 uur een compilatie met de volgende optredens:
Bandits & Thé Lau – Iedereen is van de wereld, Yevgueni – Als ze lacht, Buurman & Yevgueni – London Stansted, Johan Verminnen – Laat me nu toch niet alleen, Jelle Cleymans & Johan Verminnen – Welk oog en hoeveel tranen?, Frank Boeijen – Kronenburg park, Bart Peeters & Hannelore Bedert – Zonder woorden, Bart Peeters – Ik hou meer van folk, Stoomboot – De zotte morgen, Thé Lau – Blauw, Mira & Stef Bos – Het plan, Stef Bos – Wodka, Kommil Foo – Ruimtevaarder, Senne Guns & Kommil Foo – In Milaan, Raymond van het Groenewoud – Omdat ik van je hou, Raymond van het Groenewoud – Meisjes.

Dit programma is tevens beschikbaar in Ooit Gemist.

Video ingesloten

Take flight

(eigen beheer / www.habiba.nl)

De Amsterdamse zangeres, harpiste en componiste Habiba maakt lichtvoetige en dromerige liedjes, waarbij ze op een speelse manier met de harp de genres jazz, pop, blues en folk gebruikt om intieme en originele muziek te maken. Zo ongeveer staat het te lezen op haar website, en eigenlijk kan ik me daar alleen maar bij aansluiten. Na haar EP Jewellery box in 2008 is dit haar eerste volledige album, waarvoor ze dus blijkbaar de tijd heeft genomen. En dat is te horen. De muziek is zorgvuldig en wel overwogen uitgewerkt en gearrangeerd. Helemaal in balans. Een muzikante die zo te horen lekker in haar vel zit, haar eigen weg heeft gevonden en dat mooi tot uiting weet te brengen. Haar speelse en avontuurlijke composities worden door enkele gastmuzikanten passend en gedoseerd ingekleurd, op ondermeer viool, gitaar, saxofoon, bas en percussie. Habiba zingt op een dromerige, haast sprookjesachtige manier, die ook in overeenstemming is met de teksten. Soms jazzy, dan weer ietsje meer pop of folk. En hoewel anders van klank en toonhoogte doet het me op momenten toch wat aan Kate Bush denken. Een zeer sympathieke productie. Sfeervol, afwisselend en zeer aan te bevelen.

Days into years

Het Canadese trio Elliott Brood speelt een combinatie van rock, country en folk, met de nadruk op het eerste. Daardoor zouden de teksten langs je heen kunnen glijden, maar dat zou in dit geval ten onrechte zijn. De groep heeft zich voor zijn vierde cd namelijk laten inspireren door de Eerste Wereldoorlog. Rijdend met de auto door het Vlaamse en Franse landschap raakten ze onder de indruk van de historische oorlogsmonumenten en de vele Canadese namen op de grafstenen. West end sky, Northern air en Owen sound klinken folky, maar grootste deel is vuige rock ‘n roll.

Video ingesloten

Zanger-gitarist Willem Fledderus uit Assen heeft de tweede editie van het Drèents Liedtiesfestival gewonnen. De winnaar verzamelde met zijn lied Nei doel niet alleen het hoogste aantal punten, maar mocht ook nog € 2000,00 mee naar huis nemen.

Fledderus treedt al lang op als zanger-gitarist bij allerlei gelegenheden. In samenwerking met de GGZ verzorgt hij onder meer een speciaal zangprogramma gericht op dementerende ouderen.  Eerder verscheen van hem al de volledig Drentstalige cd: Allend. Daarvoor schreef hij zelf alle teksten en melodieën.

Ineke de Jong werd tweede op het liedjesfestival met Ik ben stille en de bluegrass-formatie Stringtime derde met Herinner mij.

De wedstrijd op Hemelvaartsdag was rechtstreeks via RTV Drenthe te volgen.

Video ingesloten

Chantent en Francais
(Hipster Records, Buda Musique 860234)

De vanuit Berlijn opererende groep 17 Hippies (op deze cd uit dertien muzikanten bestaand) is behoorlijk populair in Frankrijk. Op voorgaande platen waren steevast enkele nummers met een Franse songtitel te vinden. Maar nu is er voor het eerst een geluidsdrager met louter Franstalig repertoire verkrijgbaar. Het is een zeventien tracks tellende compilatie van eerder uitgebracht werk, met medewerking van ter zake doende artiesten als Fredo des Ogres de Barback, Laulo Kebous, Les Hurlements d’Léo en Marc Ribot. De instrumenten die het meest in het oor springen zijn de banjo, de trompet en de trombone. Wat verder opvalt is het medium tempo waarin het overgrote deel van het repertoire aan de luisteraar voorbij trekt. Dat maakt de cd erg geschikt voor lome zomermiddagen, op een terrasje in de zon.

Video ingesloten

Bare bones 
(littlebirdieband@gmail.com)

 Orit Shimoni is – in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden – een Canadese singer/songwriter. Onder de naam Little Birdie bracht al een drietal cd’s uit.Daarop werd ze steeds ondersteund door andere muzikanten. Voor het eerst durfde Shimoni het nu aan om slechts met gitaar en stem de luisteraar tegemoet te treden. Iets wat ze op het podium (ook in Nederland) al geruime tijd had gedaan. Op Bare bones, opgenomen in een studio in Toronto, staan elf nieuwe eigen composities die overtuigend overkomen. Kwetsbaar, geruststellend, melodieus, verleidelijk.  Ondertussen is Little Birdie al weer bezig met het werken aan een plaat vol met gastmuzikanten. Maar wellicht dat de reacties op Bare bones haar voldoende zelfvertrouwen opleveren om dit solo-waagstuk vaker met de luisteraar te delen. Ze heeft er het talent en de gave voor.

Video ingesloten

Gelukkeg in de regen
(www.alexvissering.nl)

Alex Vissering is een natuurmens. Of het nu goed of slecht weer is, het liefst is hij buiten. De zanger uit Ter Apel ziet zichzelf vooral als “dij man, dij in t veld lopt mit n kieker en gruine stevels aan”,  zoals hij in Lutje wicht voor zijn kleindochter zingt. Vissering houdt ook van lekker eten. In Zolt, peper, siepels, knoflook ziet hij al een Limousin in de stoofpot verdwijnen. De melodie nestelt zich aangenaam in het oor, misschien zelfs wel bij vegetariërs. In Veraander ik de wereld constateert de zanger-liedschrijver nuchter dat zijn invloed op de dingen gering is. Gelukkig maakt hij wel mooie liedjes over wat hem dwars zit. Zijn afkeer van Wilders, het geneuzel van politici en het minderwaardigheidsgevoel van de Groningers. Dat allemaal gevat in muziek waarbij gerennomeerde muzikanten prachtige bijdragen leveren. Zoals violist Willem Wolthuis in Hoaven van Delfziel en pedalsteelgitarist Thom Wessel in Amerikoa, Highway 61. In deze cajunwaltz brengt Vissering een ode aan de Franstalige bewoners van Louisiana. Sommige van zijn muzikale wortels liggen inderdaad in het zuiden van de Verenigde Staten, maar Vissering bewijst op deze schijf vooral dat hij een veelzijdige streektaalmuzikant is.

Roots and shoots

(GO’ Danish folk GO0113)

Het is in Denemarken blijkbaar niet ongebruikelijk om een import Ier of Schot te omringen met Deense muzikanten en dan Keltische traditionele muziek ten gehore te gaan brengen. Ik maakte al eerder melding van Rod Sinclair, in dit geval gaat het om zanger/gitarist John Pilkington. Hij heeft zich omringd met zangeres/violiste Louise Rings Vangsgaard en percussionist Brian Woetmann. Dit is, na Beyond the borders, de tweede cd van het trio. De opener is Si Kahn’s fraaie compositie It’s what you do with what you’ve got, in ons land vooral bekend in de uitvoering van wijlen folkclublieveling John Wright. Daarna volgt een mengeling van traditioneel en eigen werk. Een straffe bodhransolo van Woetmann, aardig vioolwerk in diverse tunes, afwisselend gezongen liedjes. De eigen teksten gaan niet direct over voordehand liggende thema’s, maar bijvoorbeeld over het outsourcen van werk naar lagelonenlanden. “Your world is gone but you can buy it cheap in China”. In de arrangementen worden soms wat andere muzikale invloeden toegelaten waardoor het klankenpalet prettig afwisselend is en deze Roots and shoots best een aardige plaat is geworden.

Video ingesloten

Into the dark
(Laura Cortese 884501868372, http://www.lauracortese.net/)

De in California geboren en getogen fiddler-zangeres Laura Cortese woont tegenwoordig in Boston in verband met haar studie aan de Berklee College of Music, de befaamde school die de Amerikaanse rootsmuziek een behoorlijke slinger richting een zeer interessante stijl heeft gegeven, waarin voornamelijk strijkinstrumenten een grote rol spelen. Cortese is in haar brede oeuvre duidelijk op zoek naar een eigen stijl. Deze eigenzinnige dame trad lange tijd op in duo met een drummer, waarin ze met haar fiddle de hele orkestratie tot een volwaardig bandgeluid voor haar rekening nam. Ze is ook de persoon achter The Acoustic Project, een band bestaande uit drie fiddles, cello en zang. Het is dezelfde Cortese die iedereen verraste met een vocaal project Simple Heart, waarin zes vrouwenstemmen enkel door één fiddle begeleid worden. Haar uitstapje met Jefferson Hamer is weer van en heel ander kaliber: een elektrische gitaar, een viool en twee zangstemmen. Het lijkt erop dat Cortese al deze elementen nodig heeft gehad om tot haar voorlopige meesterwerk Into the dark te komen. Dit is duidelijk een album dat een flink rijpingsproces heeft doorgemaakt alvorens het definitief werd vastgelegd. Cortese op haar best, met een groot aandeel aan eigen werk. Geweldig fiddle- en cellospel wordt aangevuld door een rijke lijst van instrumentalisten die allen onderdeel uitmaken van dit zeer transparante album. Het kan ook niet anders dat Into The Dark ook bij de luisteraar moet rijpen, maar de aantrekkelijke zangstem van Cortese trekt je moeiteloos mee in haar frisse en kleurrijke muzikale wereld. Old-time traditional Train on the island heeft wel de meest mooie vorm meegekregen die ik ooit van dit nummer heb mogen horen. Het is de enige traditional op dit album. Naast composities van Cortese zijn er bewerkingen en eigen interpretaties van songs uit de stal van onder andere Laura Veirs en John Tams. Laura Cortese heeft met Into the dark een meesterwerk neergezet!  

Video ingesloten

Birds of Chicago
(BOC 01, Lucky Dice)

 Allison Russell (van de groep Po’ Girl) en J.T. Nero (geboren Jeremy Lindsay, actief in J.T. and The Clouds) hebben na eerdere samenwerkingsverbanden hun eerste gezamenlijke cd uitgebracht, met twaalf door henzelf geschreven nummers. Het merendeel komt daarbij op naam van Lindsay. Invloeden zijn te horen uit gospel, doo-wop, soul, folk, country en rock. De stemmen van Nero en Russell kleuren fraai met elkaar. Verleidelijk, zonder zoet te worden. Een uitgebreide begeleidingsband, bestaande uit beider muzikale kompanen, zorgt voor een passende setting die voor een gevarieerd en afgewogen geheel zorgt.