Het charmante singer-songwriter duo Jodymoon is vers terug uit New York, waar ze voor de tweede keer samen met producer Bryce Goggin werkten aan hun nieuwe album, dat zal uitkomen in de lente van 2012. Het Maastrichtse duo maakt songs over zelfontplooiing, jezelf openstellen en gaan voor het allerbeste uit het leven. Ze grepen de gelegenheid aan om op een typisch New Yorks dakterras in de West Village, een video te maken van een nieuw liedje dat op het nieuwe album zal verschijnen: I got a lifetime.

Vanaf maart zal Jodymoon cd-presentaties geven.
Voor meer info, ga naar www.jodymoon.com

Video ingesloten

Bright Examples
(Ninth Street Opus NO010 / Munich)

Het heeft een slordige zes jaar geduurd voordat echtpaar/americana-duo Sarah Lee Guthrie en Johnny Irion een opvolger maakte van hun succesvolle debuut Exploration. Het was het wachten zeker waard. De Neil Young-achtige country-rock die Johnny inbrengt en de folkachtergrond die Sarah van haar beroemde vader en grootvader heeft meegekregen sluiten naadloos op elkaar aan. De sferische westcoast-country, met een centrale rol voor de meerstemmige vocalen, klinkt tijdloos. Het had even goed uit de jaren zestig kunnen stammen, maar misstaat ook niet in de americana zoals we die vandaag kennen. Bij het lezen van de namen van producer Andy Gabic (van Vetiver) en de indrukwekkende rij gastmuzikanten, met Neal Casal en Gary Louris niet de minsten, vrees je dat er iets gecompenseerd moet worden. Niets is minder waar, de rol die zij vervullen is een mooie aanvulling, maar niet meer dan dat. De prachtige melodieën en de manier waarop de stemmen van Guthrie en Irion kleuren, is fascinerend. Het eind van het jaar begint te naderen, dus je hoeft geen waaghals te zijn om te zeggen dat Bright Examples de americana-cd van 2011 gaat worden.

(door gastschrijver: Nico de Beer)

De nieuwe cd van de Amerikaanse Carrie Newcomer is een muzikale ontmoeting tussen Oost en West. Op haar veertiende album werkt Newcomer samen met de familie Kahn, vermaarde sarodspelers uit India. Een sarod is een snaarinstrument uit de Hindoestaanse muziek, dat in klank en vorm doet denken aan een sitar.Amjad Ali Khan en zijn zonen Amaan Ali en Ayaan Ali gelden in India als grootmeesters op het gebied van de sarod. De zangeres uit Indiana raakte gefascineerd door India tijdens een tournee in 2009.

In haar lange carrière bewandelde Newcomer de weg van de reguliere folk en wist vooral in de VS een schare van bewonderaars achter zich te krijgen. Ook op dit album zingt ze over het Amerikaanse platteland, haar wijze kijk op het leven en alledaagse zaken als een farmer’s market. Newcomer kan groots zingen over kleine dingen. Miracles are everywhere is haar levensvisie. De cd opent met Breathe in, breathe out, waarin de sound van haar Indiase begeleiders het sterkst naar voren komt. Op de daarop volgende nummers laat de invloed van de oosterse klanken zich minder gelden, wat de kwaliteit van de cd ten goede komt. Tien songs met dominant oosters sarodgeluid zou wat eentonig worden.
’Het idee achter de liedjes is de gemeenschappelijke spirituele draad die ons verbindt,’ zegt Newcomer over de samenwerking met de Kahn familie op haar website. Idealistisch als ze is, schenkt de singer/songwriter de volledige opbrengst van deze cd aan de Interfaith Hunger Initiative, een organisatie die zich inzet voor de armen van onze wereld.
Net als op eerdere geslaagde albums (The Geography of Light en Before and After) weet Newcomer te boeien, ofschoon deze titels als een eerste kennismaking meer indruk zouden kunnen maken dan dit project.

Halverwege een reis ligt HALF WAY STATION.  De band vernoemde zichzelf naar een halte van de Amerikaanse Greyhound bussen. In Theater Walhalla pakken ze na drie uitverkochte shows nu eens echt uit. Hun gruizige folk en bluesgeluid zal worden versterkt door een gastpianist en een extra drummer. U kunt genieten van de speciale samenwerking tussen de band en een Italiaanse danseres.

“Ik denk gelijk aan huifkarren, paarden, ruige vlakte en opwaaiend
stof. De zeer goede (samen)zang in combinatie met vintage microfoons
maakt het lekker gruizig, alsof je naar een oude plaat luistert”

Een kort voorprogramma zal worden verzorgd door de singer & songwriter
Port of Call. Half Way Station stond onder andere op Metropolis Festival, Oerol,
GeenDadenMaarWoorden Festival, en gaf optredens in Belgie en
Frankrijk. De toegangsprijs is inclusief een eenmalige uitgave van een cd met
daarop twee nummers van het nieuwe album “Moonshine”, dat uit zal
komen in het begin van 2012.

wanneer: zaterdag 19 November, 21:00u.
waar: Grote Zaal, Theater Walhalla (Rotterdam)
kaarten: http://www.theaterwalhalla.nl/productie.php?id=273

Video ingesloten

The Foundling
(Proper Records PRPCD058 / Sonic Rendezvous)

Ze wordt wel de ongekroonde koningin van de ‘Country Noir’ genoemd, en ze heeft in haar oeuvre vooral de duistere kanten van het leven verkend. De worsteling van het leven, gevuld met depressies, drugs en alcoholgebruik weet ze met pijnlijke precisie uit te tekenen. Ze schrijft altijd vanuit haar eigen ervaringen en haar teksten zijn dan ook als puzzelstukjes van de autobiografie die ze lijkt te schrijven. Foundling vormt het eerste hoofdstuk waarin de relatie met haar biologische moeder en Gauthier’s recente zoektocht naar haar wordt uitgewerkt. In het ijzingwekkende Mama here, Mama Gone maken we kennis met de verlatingsangst waar Gauthier mee worstelt sinds haar moeder haar te vondeling legde. Vervolgens getuigt ze in songs als Goodbye en Blood is Blood van haar gevoel verdwaald te zijn. In March 11, 1962, genoemd naar haar geboortedatum, is het telefoongesprek opgetekend met haar eindelijk gevonden moeder. Wat volgt is een nieuwe afwijzing. Muzikaal is de liederencyclus uitgewerkt zoals we van Gauthier gewend zijn. Ingetogen country-rock in een zeer laag tempo, soms gezongen, soms half gesproken met een donkere stem. Producer Michael Timmins, bekend van de Cowboy Junkies, weet de sfeer prima in te kaderen. Goed uitgewerkte arrangementen die nergens overdadig zijn. Mary Gauthier heeft zichzelf zowel tekstueel als muzikaal overtroffen en The Foundling is dan ook verplichte kost voor elke americana-liefhebber.

Video ingesloten

The Wonder Show of the World
(Domino / Munich)

Als iemand het moeilijk te definiëren genre vormgeeft van verstilde singer-songwriters, dat zich in een vaag schemergebied tussen folk, americana en rock beweegt, dan is het Bonnie ‘Prince’ Billy wel. Met een productioneel tempo dat door genregenoten als Tom McRae niet is bij te benen, verrast hij de liefhebber met een nieuwe cd als die nog maar goed en wel bekomen is van de vorige. Want makkelijk te behappen zijn de lofi-exposities van Billy niet. De meeste nummers zijn zwaar op de hand, zoals Alex Chilton in zijn beste dagen, maar soms komt hij wat lichtvoetiger uit de hoek, zoals in The sounds are always begging. Ik had bij deze cd de ervaring die ik elke keer heb bij een nieuwe van Bonnie Prince Billy. Aanvankelijk denk ik dat de koek op is en dat hij net een cd teveel heeft gemaakt. Maar tijdens een tweede keer luisteren moet ik dat al enigszins bijstellen. En vervolgens groeien de liedjes bij elke luisterbeurt uit tot een fraaier blinkende diamant. Ten slotte moet ik constateren dat hij het weer geflikt heeft. Liefhebbers van kippenvel-muziek raad ik aan de cd ongeluisterd te kopen, de cd op repeat te zetten en in het begin even door te bijten. Uw doorzettingsvermogen wordt beloond.

In het artikel over Dave Rawlings in het recente nummer eindig ik met de opmerking dat Dave Rawlings & Gillian Welch voor hun promotour niet verder zullen komen dan Londen. Op het moment van schrijven was er ook nog niet meer bekend, maar kort daarna werd bekend dat het tweetal op 18 september zal aantreden op het Groningse ‘Take Root!’-festival. Dat alleen is al reden genoeg om naar Groningen af te reizen, maar ook de rest van het programma mag er zijn met namen als Wilco, Iron & Wine en Old Crow Medicine Show.

Maar omdat we voorlopig nog geen genoeg kunnen krijgen van Dave & Gillian bij deze een cd-winkel-sessie.

Video ingesloten

Video ingesloten

Darkness sure becomes this city
(Signature sound SIG 2027 / Munich)

Gitaar, mandoline, bas en banjo: ze vormen vaak de basisbezetting van een doorsnee bluegrass groep. Joy kills sorrow is in de verste verte geen doorsnee, in geen enkel opzicht conservatief, nergens verzadigd. Joys kills sorrow is het allerbeste wat de serieuze, vooral songgerichte country of Americana ons op dit moment te bieden heeft. Zangeres Emma Beaton heeft een stemgeluid dat klagend, ontroerend en gelijkertijd meeslepend is. Bassiste Bridget Kearney beroert de grote bas met een vrije jazzy benadering en zorgt voor lekkere vette, maar nergens opdringerige loopjes. Matthew Arcara is een zeer gedegen gitarist, die weet wat begeleiden is en niet de macho op de snaren uithangt door vingerstruikelende soli te produceren. Banjospeler Wesley Corbett speelt eerder subtiel en ingetogen dan extravert en knallend, terwijl Jacob Jolliff de fijnafwerking op mandoline verzorgt. En tja, als ze dan dicht in de buurt komen van wat we conventioneel noemen, zoals in Send me a letter, goh, wat spettert er dan een energie, beleving en blijmoedigheid uit. Joy kills sorrow zou je de minimalisten van de nieuwe ‘countrygrass’ kunnen noemen. Liever een noot te weinig om de expressie nog meer tot zijn recht te laten komen, dan een noot te veel in overdaad. Hoe heerlijk klinkt dan een tearjacker als Thinking of you and much met die fraaie snikkende stem van Beaton. Darkness sure becomes this city verveelt geen moment. Eerder is er de continue aantrekkingskracht vanwege nooit opgedrongen, maar spontane of juist resoluut doordachte muzikale vondsten. Een break waar niet verwacht, een tempowisseling, een instrumentele variant, een schielijke improvisatie, een verdekt toegepaste jazzy uitwerking. En dat met louter eigen(tijdse) composities, songs met hoofdzakelijk mid- en slow tempo, waarbij er telkens die ongelooflijke drive is die anders doet vermoeden. Met Joy Kills Sorrow weet je nu wat met ‘The evolving tradition’ of ‘beyond tradition’ wordt bedoeld. Het verleden herleeft op een eigen manier in het heden met dit Bostonse kwintet. Hoogstaande folk met beide benen op de grond!