(Rough Guide rgnet1261cd / Music & Words)

Een aardige verzamelaar uit de bekende reeks. Met voorspelbare namen als Bellowhead, Andy Cutting, Eliza Carthy & Norma Waterson, The imagened village en The old swan band. The new golden age of English folk, zoals de samensteller het noemt. Als aantrekkelijke bonus is er nog een cd van het a-capellatrio Coope, Boyes en Simpson bijgesloten.

Bellowhead won vijf maal de BBC Folk Award voor beste live act. Dat het goed is kunt u binnenkort bevestigen na bezoek aan een van hun drie Nederlandse of drie Belgische optredens (zie agenda). Voor deze toer spraken we met leider, multi-instrumentalist, componist, arrangeur en ‘opzweper’ Jon Boden.

<p>Bellowhead - Hedonism</p>

Bellowhead ontstond rond 2004 als spin-off van het duo John Spiers (trekzak, zang) en Jon Boden (viool, zang). Het duo had inmiddels een behoorlijke reputatie opgebouwd, maar ter frustratie van Boden en Spiers stonden zij nooit als afsluitende act op een festival. Zoals weinig Britse folkbands, constateert Boden. “Zo’n afsluitend concert brengt een andere sfeer met zich mee en je kan toewerken naar een absoluut hoogtepunt. Je zag wel wereldmuziekformaties staan, maar nauwelijks een groep die traditionele Britse folksongs bewerkte. Dat wilden wij anders.” Vastzittend in een file op weg naar een concert in 2004 bespraken ze de mogelijkheden. “John is naast gedreven folkmuzikant eveneens werkzaam als DJ en gek op disco. Ik heb een klassiek geschoolde achtergrond en heb me gestort in het bewerken van Britse traditionals. We wilden onderzoeken of een combinatie mogelijk was.”

De eerste nummers die Bellowhead bewerkte stamden hoofdzakelijk uit het Boden-Spiers repertoire. “Als duo hadden we alle grenzen verkend. En ondanks dat we de muziek maximaal uitgewerkt hadden in een duobezetting, bleef er ruimte voor invulling door andere instrumenten mogelijk. In het begin was het een angstig experiment. We wisten niet of het werkte en aansloeg. Maar we zijn enorm gegroeid, vooral als live act.” Het arrangeren voor een 11-koppige band is sowieso geen sinecure. Boden geeft aan dat het niet veel verschilt van de gebruikelijke methodiek bij folkmuziek. “Iemand komt met een idee. Dat is meestal op papier uitgewerkt. Daarna lopen we het hele nummer als band door, vullen aan, schrappen, veranderen etc. Het arrangeren is dus een bandproces. Drie van ons hebben een achtergrond in het bewerken van partijen. Maar in feite kan iedere folkmuzikant liederen bewerken. Dat is de grondslag van je bestaan als folkmuzikant. Desondanks neemt dit niet weg dat het arrangeren voor elf man een heidense klus is. De hoeveelheid en verscheidenheid van de instrumenten geven veel mogelijkheden en het is reuze interessant.” Het instrumentarium van Bellowhead kan je groefweg indelen in een blazerssectie (saxofoon, trompet, tuba, trombone, hobo), een stringsectie (vier violen, cello) en percussie, aangevuld met melodeon, bouzouki, mandoline of banjo. Geen of weinig instrumenten die akkoorden kunnen voortbrengen. Boden: “Die harmonieën maken we met z’n allen. Met de blazers en de violen is dat uiteraard goed mogelijk. Spiers (melodeon) en Benji Kirkpatrick (snaarinstrumenten) zijn de enige met een instrument die dat kunnen. Het zou wellicht een stuk makkelijker zijn als we een echt harmonie-instrument hadden. Geen keyboard, maar concertina of zo. Dat instrument is chromatisch. Dat komt er nog wel in.”

Een opmerkelijke rol in de formatie speelt de blazerssectie. Niet zo vreemd in Britse folk zou je zeggen. Ik vraag of de aanpak van Bellowhead verschilt met die van gekende groepen met een blazerssectie als Brass Monkeys en Home Service. “John en ik zijn beide grote fan van Brass Monkeys en de link met Benji (vader John Kirkpatirck, accordeonist in Brass Monkeys) is eveneens duidelijk. Maar ik heb altijd het idee gehad dat de Monkeys er meer uit hadden kunnen halen. Home Service had ik tot voor kort nooit eerder gezien. We willen echter niet kopieren en onze aanpak verschilt wezenlijk. Wij hebben die disco aanpak via Spiers. Het is uiterst dansbaar. De methodiek van disco aanpak transformeren wij naar de folk met behulp van de string en brass sectie. Niemand heeft dat eerder gedaan.”

<p>Bellowhead promo</p>

Entertainment

Inmiddels heeft Bellowhead vier volwaardige albums, een EP en een tweetal DVD’s op haar naam staan. Daar zit relatief veel live werk bij. Welke ontwikkeling heeft Bellowhead tussen de EP Onymous  en de laatste cd Hedonism doorgemaakt? Jon Boden: “De eerste twee hebben we zelf geproduceerd. Dat was heel interessant en leerzaam. Maar we merkten toch dat het beter is als iemand een totaal overzicht heeft. Die een oogje op andere dingen houdt die niet direct gelieerd zijn aan het muzikale. Het werd John Leckie, een man met een enorme staat van dienst, waar we heel content mee waren dat hij uberhaupt onze cd wilde produceren. Hij heeft veel popalbums geproduceerd (varierend van The Muse, Radiohead tot George Harrison en Pink Floyd, maar ook New Order en Los Lobos, MR). Toch heeft hij ook connecties met de klassieke muziek en gaat zich ook meer en meer richten op wereldmuziek, jazz. Hij was de ideale persoon om dit te doen. Niet beperkt tot één hokje.” Het opnemen van een album in de studio met elf energieke, zeg maar ADHD folkies, moet een hell of a job zijn. Boden: “Een cd opnemen is het moeilijkste wat er is. We zijn de laatste jaren steeds meer gaan focussen op het live gebeuren. Kaal in de studio is dan heel lastig. Het beste voor ons is om dan toch een live situatie te ensceneren door gasten uit te nodigen. Dan nog… elf mensen produceren een heleboel lawaai. We registreren namelijk zoveel mogelijk direct en zo min mogelijk multitracking. Je moet voor ogen houden dat de structuur van een cd anders is dan een optreden. Hedonism is een studiocd maar heeft de intentie van een live cd. De opvolger zal meer een studio gebaseerd product zijn.”

Entertainment en show zijn bij Bellowhead hoofdingredienten. De groep brengt een aanstekelijk en avontuurlijk optreden, daagt het publiek uit, niet alleen in meezingen, maar vooral om te bewegen. Er lijkt zelfs sprake van een uitgedachte choreografie op het podium. Volgens Boden is daar niks verkeerds aan.

“Entertainment is geen vies woord. Het publiek betaalt tenslotte om vermaakt te worden. Alles in Bellowhead is wat uitvergroot: geluid, het visuele aspect. We maken het zo aantrekkelijk mogelijk. We spelen ook bewust voor een sta-zaal. Of ik Bellowhead nog als een folkgroep beschouw? Ja zeker. Het is folkmuziek, verpakt in entertainment en met een lach. Maar ook serieus. We spelen louter traditioneel materiaal dat bewerkt is. Daarmee staan we dicht bij de bron, alleen de uitvoering is anders. En ook ons publiek bestaat uit folkliefhebbers. Zij hebben die kennis en kunnen de experimenten waarderen. Zelfs wat je de oude generatie kan noemen ondersteund ons, al zijn we wellicht niet hun favoriete band. We trekken de folkmuziek uit de scene, maar de ingredienten zijn nog steeds de oude liederen, de morris dances, de ceilidhs etc. En we boren een nieuw publiek aan. Dat is wel leuk, de samenstelling van ons publiek. Je kan niet zeggen dat er alleen jongeren op onze concerten af komen. Je ziet genoeg ouderen. Het is een soort communale beleving. ‘It’s all together now’.”

Wanneer we het repertoire van Bellowhead bekijken zien we inderdaad gekende en onbekende traditionals staan, af en toe aangevuld met een eigen melodie in een medley. Maar nauwelijks of geen eigen gecomponeerde liederen. Dat is toch wat vreemd met uitstekende componisten in de groep, waarvan Boden er zelf één is. “De componeerkwaliteiten komen wel terug in de arrangementen, maar tekstueel is het aandeel nihil. We houden vast aan die traditionals. Onze kijk op dingen, de manier van uitdrukken is anders dan hoe dat in de traditionals spreekt. Wij schrijven in een eigentijdse popbeinvloede manier. Ik kan niet componeren zoals in die oude folkliederen. Het is een bewuste keuze om dat buiten de deur te houden. Bovendien hebben we allemaal onze eigen achtergrond en invloeden. Van jazz, klassiek, folk tot funk en disco. Dat zou een gegarandeerde rotzooi worden. Rudyard Kipling en Jacques Brel zijn de uitzonderingen. En Richard Thompson is iemand die het bijvoorbeeld wel kan.”

Nog één prangende vraag voor de groep die de hedendaagse folkmuziek buiten het geijkte kader bracht, zowel muzikaal als naar uitvoeringsplekken. Je zou het verwijt kunnen krijgen dat ‘die folkies absoluut niet geemancipeerd zijn’. In de formatie van elf vinden we maar één vrouwelijke muzikant terug. Zijn er nu in Engeland niet meer goede vrouwelijke folkmuzikanten of is het een strikte mannenaangelegenheid? Jon Boden: “Ja, we hebben slechts één muzikante. Soms spelen we met twee. Maar inderdaad, misschien goed om dat eens nader uit te werken.”

Video ingesloten

The unbroken surface of snow
(Cloud Valley CV2009 / www.cloudvalley.com)

Er zijn mensen die Andrew Cronshaw een rare snuiter vinden. Hem een goochelaar vinden, een fantast, iemand die maar wat doet en nergens in past. Heerlijk toch? Voor mij is Cronshaw juist een van de meest intrigerende muzikanten die op deze aardkloot rondlopen. Hij is het toonbeeld van tegendraads, eigengereid, ongecompliceerd, rijk aan ideeën, onnavolgbaar soms, geniaal en ietwat wereldvreemd. Neem alleen al de ongebruikelijke instrumenten waarmee Cronshaw zijn muziek creëert: zither, kantele, ba-wu, fujara en wat gebruikelijker fluiten en rietinstrumenten. Dan ‘huurt’ de producer Cronshaw wat bevriende muzikanten in, die verder vorm geven aan de invulling van zijn muzikale droom. Hondstrouwe vriend Ian Blake bijvoorbeeld (sopraan sax en bas klarinet). En op The unbroken surface of snow is eveneens een hoofdrol weggelegd voor dudukspeler Tigran Aleksanyan en een kleinere rol voor zangeres Sanna Kurki-Suonio. Een beperkt gezelschap dit keer, in tegenstelling tot voorgaande albums. Meer is minder lijkt het devies. Dat geldt ook voor het aantal tracks, maar niet voor de speelduur ervan. De titelsong is een muzikaal epos van bijna 35 minuten. Twee tracks komen ruim over de tien minuten en de overige twee passen binnen vijf minuten. Mhairi Mhin Mheall-shuileach is de enige puur gearrangeerde traditional en solo gespeeld door Cronshaw op zither. Fujarak, het andere korte nummer is een eigen compositie van Cronshaw en Aleksanyan. De overige, lange tracks zijn, zoals Cronshaw het noemt, schetsen van traditionele melodieën, bewerkt en gearrangeerd door de deelnemende muzikanten. Soms ontdek je tijdens het beluisteren ineens een flard bekende muziek, een melodielijn die een herinnering oproept. Maar wat Cronshaw c.s. met die traditionals doen grenst aan magie. The unbroken surface of snow is één orgie van rust, meditatie, sfeer, bezinning. Geen associaties met new age, want dit hier is pure, echte emotie en energie, tot in de diepste poriën van de ziel. Was voorganger Ochre al een meesterwerk, The unbroken surface of snow  is het muzikale paradijs op aarde. Een werelds album met hemelse klanken. En dan mag u van mij Cronshaw best een rare snuiter vinden. Misschien maakt hij wel de mooiste muziek uit het hele afgelopen jaar…

Video ingesloten

Live 1986
(Fledg’ling FLED3085 / Music & Words)

Home Service ontstond vanuit de National Theatre producties, waar de Albion Band werd aangevuld met een blazerssectie. Op eigen benen bleek de groep rond John Tams en Bill Caddick een schot in de roos. Stevige Britse folkrock, mede dankzij de uitstekende ritmesectie Michael Gregory (drums) en Jonathan Davie (bass) en de rockende gitaar van Graeme Taylor. De schrijverstalenten van Tams en Caddick kwamen prima uit de verf en Home Service was het schoolvoorbeeld van hoe een -toen- eigentijdse folkrockgroep moest klinken. Knappe bewerkingen van traditionals en sociaal geëngageerde eigen songs. Zoals op de hoestekst van Live 1986 terecht vermeld staat waren de mijnwerkersstakingen en de protesten tegen het regime van Thatcher katalysatoren voor het schrijven van eigentijds werk. Eind jaren tachtig was het gebeurd met Home Service. Tot een schoonmaakoperatie van geluidsman Doug Beveridge een analoge cassette opleverde met een live opname van Cambridge 1986. Er zal flink wat opgepoetst zijn, maar de opnamen klinken uitstekend. De felheid, directheid en de dynamiek van Home Service zijn volledig gevat. De live uitvoeringen doen bijna beter aan dan de sommige studio-opnamen van de groep. De twaalf tracks zijn een selectie uit de drie studio albums van Home Service, waarbij de nadruk ligt op de laatste Alright jack. Onovertroffen is de uitvoering van Battle Pavanne/Peat bog soldiers. Drums en gitaar knallen uit je luidsprekers, terwijl de brass-sectie ontroert in het intro. Ook het meesterwerk Sorrow/Babylon laat horen hoe goed en gedreven de formatie wel was. Tams is voortreffelijk op dreef, Taylor scheurt met zijn gitaar en de brass-sectie is meer dan louter een opvulling. Live 1986 is een klein uur kicken. Nee, geen nostalgie, want met de release van dit album besloot het gezelschap -zonder Caddick, maar met de superbe Andy Findon (sax, klarinet en fluit)- tot een tijdelijke heroprichting voor het promoten van dit album. Als u ze niet gezien heeft, heeft u wat gemist, maar er is altijd nog deze Live 1986!

Luister op Spotify

Video ingesloten

The days that shaped me
(One little Indian TPLP1087CD / Bertus)

De appel valt niet ver van de boom wordt op The days that shaped me bewaarheid. Oliver en Marry groeiden op als zoon en dochter van Lal Waterson en onder de vleugels van de legendarische Watersonsclan. Olly maakte al een solocd en een tweetal platen met zijn moeder, het fraaie Once in a blue moon en het postume A bed of Roses. Beiden werkten voornamelijk op de achtergrond, vooral Marry, die wel enige bijdragen leverde aan de Waterdaughters, maar nauwelijks officieel de bühne op ging. In een recent interview werd min of meer duidelijk waarom. Wie Marry Waterson hoort zingen, luistert naar de reïncarnatie van Lal. Die stem is als twee druppels water en niet alleen de vocalen, maar tevens de frasering, de buigingen, de emoties. Ook in compositorisch opzicht zijn de liederen doorspekt met de erfenis van Lal, zoals tempi, structuur en opbouw, sfeer en die onverwachte maar typische toonsoortwisseling midden in een lied. Het zou echter te ver gaan om van een kloon te spreken. Marry heeft wel degelijk -en uiteraard- een eigen ‘stem’. Haar vocalen klinken helder, zonder aan expressie in te leveren. De ballads zijn niet slechts traag van tempo, soms zelfs opgewekt, maar hoe dan ook ligt er een droefgeestig en mystiek sfeertje over. De sterkste nummers vind ik die lome, slepende, haast neerslachtige ballads. De teksten zijn poëtisch, deels autobiografisch, doorspekt met allegorie of verwijzingen, maar niet zwaar op de maag of quasi intellectueel. Olivers bijdragen liggen op het begeleidend, letterlijk omspelend, vlak. Maar zijn invloed strekt verder. Hij fungeert tevens als opnametechnicus, arrangeur en producer. Voor die laatste twee verdient hij zonder meer complimenten. Bewust zijn de arrangementen spaarzaam gehouden. Toevoegingen daar waar nodig en mogelijk, maar de nadruk ligt op de verhalende ballads. Nicht Eliza Carthy verzorgt gastbijdragen op fiddle en de leadvocals op The loosended Arrow. Reuben Taylor (piano), James Yorkston (zang, gitaar) en Kathryn Williams (zang) zijn de andere gasten. Van mij mag Marry haar schuchterheid definitief van zich af werpen en nog meer van dit soort onweerstaanbaar lekkers produceren. 

Sidmouth Folk Week, augustus 2011.

Sidmouth is ‘the place to be’ in de eerste volle week van Augustus. Het zuidwestelijke Engelse kustplaatsje stroomt dan een hele week vol met liefhebbers en uitvoerders van en betrokkenen bij folkmuziek. Er is van alles te beleven op dit veelzijdige festival. Voor de allerkleinsten is er de speciale kinderfolkprogrammering, voor muziekliefhebbers uiteraard de vele concerten of workshops, lezingen etc. Er zijn tentoonstellingen, veel – tijdelijke- muziekhandelaren die hun waren uitstallen en zeker de balfolkliefhebbers -waar was de Nederlandse balfolkscene????- komen aan hun trekken met continue demonstraties, optredens, cursussen. Er vindt zelfs een heuse morrisdans competitie plaats. In tegenstelling tot vorig jaar was de ‘nachttent’, de Bulverton Marquee, omgetoverd van een extra concertplaats tot een veredelde danstent met acts waarbij de benen van de vloer moeten. De Bulverton Marquee ligt recht tegenover de festivalcamping en het vermoeden bestaat dat met name voor deze opzet gekozen is om het jongere publiek verpozing te schenken in de late uurtjes van de dag en de vroege van de nacht. Het is een van de podia die verder door de hele stad verspreid liggen. In de open lucht, in theaters, tenten, in kleine zaaltjes van verenigingen of sportclubs of kerken en zelfs de kerkzaal zelf.

Heel mooi paste daar bijvoorbeeld het concert van het nieuwe Melrose quartet (James Fagan, Nancy Kerr, Jess en Richard Arrowsmith). Geheel onversterkt kwam door de voortreffelijke akoestiek vooral de meerstemmige zang prima uit de verf. Wat vooral opvalt aan Sidmouth folkweek is de uitstekende organisatie. Ondanks de vele duizenden bezoekers is het nooit ergens verstikkend druk of overvol, behalve dan misschien in de queues, de lange rijen met wachtenden voor de concerten. Maar ach, ook dat heeft zijn charmes. In de hele week heb ik geen enkele file of verstopping in het stadje gezien, terwijl het (auto)verkeer toch, aangepast, doorgang vindt. Het vertoeven in de stad, tussen de concerten door, is daardoor ook een plezierige bezigheid met optredens van straatartiesten en spontane sessies. Toch een allereerste kritiekpuntje. Engeland staat niet bekend om zijn fijne keuken, maar de selectie meals op het hoofdterrein is karig. Voor de nodige variatie ben je aangewezen op de volle restaurants, eetcafés en snackbars. Met betrekking tot de programmering een tweede kritische noot. Die is overduidelijk Brits, eerder nog Angelsaksisch en zeker Engelstalig. We hebben een enkele niet Britse groep -bijv het Italiaanse Nidi d’Arac kunnen ontdekken, waarbij we voor het gemak Canada en de USA ook maar als ‘buitenland’ aanrekenen. Van enig chauvinisme zijn de Engelsen toch niet vies. Het jaarlijkse Sidmouth concert van ‘thuisgroep’ Show of hands op het hoofdpodium op de Ham Marquee was uiteraard al weken uitverkocht. Het trio was in uitstekende vorm en in tegenstelling tot hun concert vorig jaar veel relaxter en minder kitscherig. Bij toch gerenommeerde namen als Karine Polwart -in dubbelconcert met Alasdair Roberts- , Fernhill en Dougie MacLean zat de grote tent van de Ham Marquee niet helemaal vol. Dat was wel het geval bij de eigen Martin Carthy & Dave Swarbrick (zij vierden beiden hun zeventigste verjaardag met een selectie songs en tunes uit hun imposante carrière), Kate Rusby, Home Service en The Transports. Met de laatste twee zijn ook hoogtepunten van Sidmouth 2011 genoemd. Home Service, de folkrockgroep met blazers rond John Tams, geeft dit jaar een beperkt aantal reünieconcerten. Een gevolg van het ontdekken van een live tape van een optreden op Cambridge, vijftien jaar geleden. Mogelijke sleet viel totaal niet te ontdekken. Home Service spetterde als vanouds en vulde de tent met pure energie met gedreven uitvoeringen van nummers als The Peatbog soldiers en Babylon.

Het andere hoogtepunt The Transports werd opgevoerd in het kader van de speciale productie die Sidmouth ieder jaar verzorgd. Was dat vorig jaar nog opgedragen aan Nic Jones, dit jaar werd gekozen voor een integrale uitvoering van de folkopera The Transports. Dit in het kader van de twintigste sterfdag van componist Peter Bellamy. Het werd een waar(dig) eerbetoon aan de sterk ondergewaardeerde Bellamy. Een keur van muzikanten -waaronder Martin & Eliza Carthy, Jackie Oats, Lester Simpson, James Fagan, Jez Lowe, Jim Moray en Paul Sartin -zorgden voor een onvergetelijke, inspirerende en ontroerende avond. Muziek en teksten rond het verhaal van de bannelingen wisselde elkaar af en vulde tevens aan. Het was een van de weinige ‘solo’ concerten. Gebruikelijk is dat een middag of avond, in welke locatie dan ook, gevuld wordt door minimaal twee acts. Eén bekendere en een relatief onbekende. Zo doe je verrassende ontdekkingen. Eén daarvan is voor mij het toppunt van Sidmouth folkweek 2011.

Philip Henry (slide, mondharmonica, zang) en Hannah Martin (banjo, fiddle, zang) staan slechts met tweeën op het podium, (op deze foto met Steve Knightley) maar weten zoveel overtuiging en energie in hun uitvoeringen te leggen dat hoofdact Show of hands alle zeilen bij moest zetten om dit duo te overtreffen. Prachtige bewerkingen van bekende en ongekende Angelsaksische en Amerikaanse traditionals worden gekoppeld aan eigen bluesy-achtige tunes. En wat een instrumentbeheersing. Ik denk zelfs dat Toots jaloers wordt op het harmonicaspel van Henry. Die doet dat dan ook nog met twee van die apparaten gelijktijdig en speelt en passant voor human beatbox….Daar ga je voor naar Sidmouth!

In juni 2010 begon zanger Jon Boden (bekend van Spiers & Boden en Bellowhead) een ambitieus project: A Folk Song A Day. Goed gelezen, elke dag een ander lied, een heel jaar lang!
Dat alles om het sociale zingen te promoten dat we alleen nog kennen van de voetbaltribunes. Er moet meer gezongen worden en het liefst in de pub zoals dat ooit gebruikelijk was, alleen begeleid door elkaars stem.

En zo serveert Jon Boden ons maandelijks een digitaal album en zal in juni 2011 de collectie van 365 liedjes compleet zijn die als inspiratiebron kunnen dienen. Jon’s repertoire kent 240 nummers en zo moet hij flink aan de slag om de 365 dagen vol te maken, maar met veel plezier:

‘Knowledge is it’s own reward’ someone once said, and learning folk songs is one of the most rewarding forms of knowledge out there.

Wie ons via Twitter volgt zag vast al retweets voorbij komen van dit bijzondere project. Elke dag een zingend cadeautje en informatie via A Folk Song A Day

Video ingesloten

ABCDEFG
(NoMasters LC07535/Music & Words)

De eerste zeven letters van het alfabet vormen de titel van de nieuwste vrucht van Chumbawamba. Het zijn ook de namen van de noten die de toonladder omvat. In die letters en noten ligt de essentie besloten: Scherpe teksten in fraaie muziek verpakt. Alle songs wijzen naar een historisch feit waarbij muziek een essentiële rol speelde. Gastmuzikanten die er niet om liegen werkten mee, zoals John Boden (viool), Ray ‘Chopper’ Cooper (cello en harmonica), Jo Freya (saxofoon) en Belinda O’Hooley (piano) om er maar een paar te noemen. Geluidseffectieve jingles scheppen de juiste sfeer rond de nummers. Schitterende klanken komen in Hammer, stirrup & anvil voorbij, waar strings een complete brassband vergezellen. De combinatie van tekst en muziek is ingenieus. Een pseudo-morris dance, Dance idiot dance, is het antwoord op een waanidee van de rechtervleugel van de British National Party. Torturing James Hetfield klinkt in de stijl van een salonorkest. Het lied, over het gebruik van Metallica-muziek als martelinstrument in Irak, verandert op die manier in het summum van ironie. En dat zijn nog maar enkele voorbeelden. Missers zijn er niet op dit conceptalbum van het kwintet. Stop met het luisteren naar andere cd’s. Deze schijf eerst.

Na de recent verschenen 4-delige jubileum cd-box Walking on a Wire, die een uitstekend muzikaal overzicht geeft van zijn veelzijdige werk, verschijnt in Juni nu ook een 3-delige set met teksten en muziek van mijns inziens één van de allergrootste muzikale persoonlijkheden en meest originele singer-songwriters van de laatste decennia, Richard Thompson. Gezien zijn unieke stijl zal het misschien niet gemakkelijk zijn om na te spelen, maar als het bij één singer-songwriter de moeite waard is om dieper in zijn oeuvre te duiken, is hij het wel. De complete set bevat 157 songs uit de periode van 1968 tot 2008, vele met gitaar TABS en annotaties. Prijs voor de set zal ergens in de 70 Euro bedragen, voor de losse delen zal in de 30 Euro moeten worden neergeteld. Richard Thompson krijgt met deze twee uitgaven het eerbetoon, dat hij verdient.

Voor meer informatie over beide uitgaven
(tracklist e.d.), zie Richard’s website

Fire:

Download audio file (john_jones.mp3)

Rising road
(Westpark WP 87179 / Music & Words)

John Jones, zanger en trekzakspeler van The Oysterband, vond het nodig een solo album uit te brengen. Ik ben blij dat hij dat uiteindelijk uitgevoerd heeft, want Rising road kan zich meten met de beste hedendaagse Anglofolk cd’s. Onvermijdelijk zijn de Oysterband ingrediënten terug te vinden, maar het album leunt toch vooral op de energieke, gepassioneerde zang van Jones. Hij is geen klasse zanger, af en toe heb ik zelfs het idee dat hij wat naast de noten zit. Maar het zijn vooral zijn expressiviteit en dynamiek die een lied krachtig maken en dus levendig. Jones zocht voor Rising road wel de hulp in van gevestigde namen als Seth Lakeman en Benji Kirkpatrick, maar ook (ex) groepsgenoten Ian Kearey en Alan Prosser zijn van de partij. Rising road is een mix van eigen composities en traditionele Britse songs geworden. Het onderscheid tussen die twee is nauwelijks merkbaar. Een compliment voor Jones’ composities. Opvallende tracks zijn er voldoende. Zo krijgt Polly on the shore een bewerking met krachtige percussiebegeleiding bij multitrack opgenomen vocalen. Het sinistere karakter maakt het een van de beste uitvoeringen van dit nummer ooit. Searching for lambs heeft een modern, dubachtig arrangement, waarin Jones’ zang wordt afgewisseld met die van Rowan Godel. Jones verstaat de kunst van ‘minder is meer’ en filtert overbodige ballast uit, zodat gefocust wordt op de essentie, gepaard gaande aan een sterke dynamische ontwikkeling in een nummer. One morning in the spring is hiervan een fraai voorbeeld. Anderzijds weet hij door samenvoegen van klanken power te creëren, zoals in het shanty-achtige Fire Marengo. Naast eerder vermelde Polly zijn voor mij het verstilde Rocks of bawn, het haast filmische Henry Martin en het pakkende, aangrijpende en spanningsvolle Litten tree hoogtepunten van deze voortreffelijke cd onder eigen naam.