Nordisk Sjel
Westpark 87160 / Music & Words

Nordisk Sjel- of in de Engelse titel Nordic soul- is een verzamelaar en toch weer niet. Het album bevat 13 songs, waarvan er zeven regelrecht uit eerdere solo- of projectalbums van Kerstin Blodig afkomstig zijn.

Twee tracks, waaronder het nog niet eens zo oude Kelpienummer Jog lagde meg sa silde, werden opnieuw opgenomen. Het geheel wordt aangevuld met drie nieuwe opnamen. De eerste is afkomstig van een televisiespecial en wordt uitgevoerd met vaste partner Ian Melrose en bassist Urs Fuchs. De andere twee tracks zijn vooruitblikken op een nieuw project van Blodig met Bob Melrose, inderdaad broer van De twee verschillen nog al van elkaar. Want you is nog relatief akoestisch, maar Seagulls omschrijft Blodig zelf als het resultaat van een samenwerking tussen een folkmuzikant met een hedendaagse chill/ambient/popmuziek georinteerde collega. Een aardig experiment, dat niet eens onaardig klinkt, maar het is voor mij wel de minste van de tracks op het album. De finesses die Blodig juist zo accuraat in haar muziek weet te stoppen verzuipen gewoonweg in het gedreun van de bassen en de wollen geluidsdeken. Hier klinkt een geforceerde Capercaillie kloon naar mijn idee. Dat overdadige had ik ook tegen op het project Talking water, waarvan op deze cd drie opnames zijn geselecteerd. Blodig heeft al die fratsen niet nodig. De uitermate sterke zang en dito gitaarbegeleidingen, in samenwerking aangevuld met lyrische gitaarnoten van Ian Melrose of diens whistles, spreken boekdelen. Vol bewondering kan ik nog steeds luisteren naar Krka, Solbǿnn of Trollferd. Als verzamelaar geeft Nordisk sjell dus wel een goed en breed beeld van de veelzijdigheid van Kerstin Blodig in al zijn schakeringen.

Allenig III
(Greytown Records 97053)

‘Folk? Dat is hartstikke mooi man!’ vertrouwde Daniël Lohues mij ooit toe. Wie zijn nieuwe solo-cd beluistert, stelt vast dat hij zijn uitspraak ook zelf waarmaakt.

Onder de boome is pure folk. Toch is de derde cd in de Allennigserie geen folkalbum. Wel een uiting van breed gerichte muzikaliteit. De intieme, ingetogen nummers worden uitgevoerd op autoharp, gitaar, mondharmonica, banjo en piano en steeds ze staan bol van de muzikaliteit. Vooral op de concertvleugel komt de klassieke liefde van de Drent tot leven. As ik ben waor ik wul weden krijgt een Schubertachtige status. Fraaie teksten ‘t Gung net zo mooi, Dakkie van lei, Niks in de gaten en in Ten oosten van de Iessel verheft Lohues de Nedersaksen uit hun underdogpositie. Een van de mooiste liedjes is Dat hej in dizze wereld waarin hij met autobiografische inslag zijn dagelijkse tegenslagen filosofisch benadert. Alle liedjes staan volledig in deze tijd. Niet alleen de trein komt – haast voelbaar – voorbij maar ook het internet en de horizonvervuiling. Na de vorige twee verrast deze schijf natuurlijk niet echt. Maar de liedjes zijn nog steeds eerlijk, simpel en aangenaam. Lohues bewijst opnieuw een groot kleinkunstenaar te zijn.

Robbing the devil
(ILS0701, www.inlawsisters.com)

Schoonzussen Anneke van der Poll en Monique Neuteboom spelen authentieke Appalachian muziek waarbij je niet kan onderscheiden dat dit duo twee Nederlandse dames betreft.

De puurheid en soberheid stralen af van dit opmerkelijke album waarbij zeer ingetogen en op de correcte manier gespeeld wordt. The Inlaw Sisters reisden af naar de opnamestudio van niemand minder dan Dirk Powell om een zo goed mogelijke opname te garanderen. Ze slagen met vlag en wimpel en sluiten hiermee mooi aan bij The Lonesome Sisters en Polecat Creek. Tweestemmige vrouwenzang die complementair werkt. Het lijkt simpel, maar deze samenzang is niet zo gemakkelijk. De stemmen liggen namelijk heel dicht bij elkaar en je moet echt goed op elkaar ingezongen zijn wil je zon nauwe aansluiting vinden.
Instrumentaal gezien is de cd ook heel sober en vooral transparant gehouden. Neuteboom speelt gitaar en banjo, Van der Poll speelt fiddle en banjo-ukelele. Dirk Powell ondersteunt het tweetal met banjo, mandoline, fiddle en gitaar. Ook Sam Broussard vervult een gastrol met de gitaar. We worden getrakteerd op veel traditionals, maar ook op werk van A.P. Carter, Doc Watson, Jean Ritchie en Ola Belle Reed. Van der Poll en Neuteboom kozen voornamelijk voor het bekendere repertoire. Dat mag ook wel bij zon eersteling, al weet ik dat vooral in het wat minder bekende repertoire mooie parels rusten. Het zoeken en vinden van dit soort repertoire en de daarbij behorende anekdotes en verhalen, lijkt me een geweldige uitdaging. Maar The Inlaw Sisters leveren met deze cd al een parel af, op een ongekend niveau, en waarschijnlijk zijn ze de enige in Nederland die deze muziekstijl zo goed verstaan. Prachtig!

Dove il mio naufragar
(Finisterre FT45)

Gabrielli is een Italiaanse zangeres uit het grensgebied tussen Itali en Sloveni. Zowel qua taal als qua muzikale invloeden is in de liederen die ze hier zingt een grote verscheidenheid te horen.

De cd opent met een traditioneel wiegelied in het Venetiaans dialect. Andere liederen zijn in Rom of het Sloveno-Kroatisch, in de dialecten van Friuli of Istri. De muziek klinkt van donker tot erg opgewekt. De meeste composities zijn van de hand van Mauro Punteri, gitarist bij de groep Zuf de ur. Deze groep werd dertien jaar geleden, mede door Gabrielli opgericht. Ze is al heel die tijd zangeres bij die groep. Haar warme alt doet me soms denken aan de prachtstem van de Isralische Chava Alberstein. Luisteren naar deze liederen, ook al zijn ze in onverstaanbare talen gezongen, is een lust voor het oor. Haar vertolking van Ninna nanna della guerra, een oorlogswiegelied, geeft me kippenvel. Het daarop volgende slotnummer El sielo klinkt dan weer plechtig en krachtig. Erg mooi is dat. De bijgevoegde vertalingen van de teksten in het Engels helpen om de liederen ook te begrijpen. Deze eerste solo-cd van Gabrielli is een aanrader.

30 anos de coplas
(Several Records srd369)

Zoals de titel al aangeeft is deze Spaanse formatie al 30 jaar actief. In die periode maakten ze 20 albums, wonnen diverse prijzen en gaven talloze optredens in binnen- en buitenland.

Candeal heeft zijn basis in Valladolid en zingt en speelt traditionele Spaanse muziek, voornamelijk uit de provincies Castillie en Leon, waarbij ze zelfs teruggaan tot aan de Middeleeuwen. De muziek wordt bewerkt, maar wel zoveel mogelijk gespeeld op traditionele instrumenten, die soms speciaal voor de groepsleden, of door henzelf, zijn gebouwd. Bij de uitvoering blijft men redelijk vast houden aan authentiek klinkende speelstijlen. Ondanks dat de Spaanse volksmuziek het overduidelijke uitgangspunt is, zijn ook andere invloeden, als bijvoorbeeld van Moren, Bretonnen, Portugezen, Kelten, maar ook van andere landen rond de Middellandse zee, terug te horen. Snufjes Griekenland, Italie, Bretagne of Arabische sfeer kruiden de muziek tot een zeer goed verteerbaar gerecht. De vijf vaste groepsleden hebben met behulp van een achttal gastmuzikanten een levendige en boeiende jubileumplaat afgegeven, die met terugwerkende kracht nieuwsgierig maakt naar hun vorige platen.

Luister 18 tracks
Kijk ook eens op  www.grupocandeal.es

Evok
(Home records 4446052)

Malicorne meets Dead Can Dance. Ergens in het oosten, op de Centraal-Aziatische steppen, of in de Middeleeuwen. Zo is de cd Evok van het Belgische Dietrich waarschijnlijk het beste te omschrijven.

Jeuc Dietrich en Anik Faniel spelen beiden diverse instrumenten, waaronder draailier, cello, gitaar, diverse percussie-instrumenten en vullen dit aan met elektronische middelen. De gelaagde en polyfonische zang maken, samen met enkele gastmuzikanten waarvan vooral een Arabisch percussionist de aandacht trekt, het beeld compleet. Hoe al die verschillende elementen in elkaar gepast worden tot een folky wall of sound, zoals we dat ook van de producties van Gabriel Yacoub kennen, is fascinerend. Want hoe massief het geheel van strijkpartijen, orintaalse percussie, sjamanistische patronen en fraaie draailier-melodien ook mag klinken, de productie blijft altijd ruimtelijk en transparant. Je moet als recensent voorzichtig zijn met superlatieven, zo is me geleerd. Maar het kruispunt van folk en wereldmuziek, psychedelica en oude muziek heet Dietrich en het resultaat is sensationeel.

Luisteren

Trek er es uut Nijmegen, 20 24 mei (festival)

Als een evenement Trek er es uut heet en wordt georganiseerd door trekzakvereniging Woarum Nie, denk je niet gelijk aan een festival van internationale allure.

Toch is dit van oorsprong Groesbeeks trekzakfestival inmiddels beroemd in heel Europa. Elk jaar weet de organisatie trekzakgrootheden uit tal van Europese landen naar Nijmegen te halen. Dit jaar onder meer de Bretonse virtuoos Alain Pennec, bekend van Sonnerien Du, en de Catalaan Pere Roman. Vier dagen lang geven zij samen met Nederlandse docenten workshops in diverse stijlen. Van s morgen vroeg tot s avonds laat klinkt overal in het gebouw de trekzak. Wat wil je, met honderden beginnende en gevorderde deelnemers?

Trek er es uut is alweer toe aan zijn twintigste editie. In 1989 begonnen in Groesbeek, verkaste het vijf jaar later naar Nijmegen, waar het nu zeven jaar onderdak vindt in het Kandinsky College. De deelnemers komen hier om elkaar te ontmoeten, nieuwe muzikale ideen op te doen en nieuwe technieken aan te leren. De meeste deelnemers zijn elk jaar weer van de partij en bivakkeren gezellig op de gemproviseerde camping naast de school. s Ochtends trekt een fanfare van trekzakkers over de camping om de nieuwe dag in te luiden. Daar is geen ontkomen aan!

Na de workshops is het s avonds tijd voor optredens (uiteraard van groepen met een trekzak in hun midden) en wordt er gedanst op balfolkmuziek. De Harlingse groep Chardon speelde een set musique traditionelle daujourdhui, gent op de traditionele dansen uit de Berry in Frankrijk. Ingetogen balfolk met een melancholische inslag. De Brabantse Friezen waren goed gemutst, want niet zonder trots presenteerden zij hun eerste cd: Chardon. Een verrassing was het optreden van de 17-jarige Dwayne Verheyden. De jonge Limburger speelde mee met de texmex-groep Nieuwe Helden van Kok de Koning en is een groot talent, gelet op de flitsende solos die hij ten beste gaf. Melancholische zeemansliederen vielen te beluisteren bij het Vlielandse duo van Drijfhout. Bekend werk als Kaapren varen en The wild rover werden afgewisseld met droeve ballades over vergane schepen en nooit weergekeerde zeebonken. Voor de balfolkdansers was Lirio natuurlijk gesneden koek. Wouter Kuyper en de zijnen wisselden uitputtende rondos af met rustige andros, om de dansers weer even op adem te laten komen.

Trek er es uut heeft eenzelfde kraamkamerfunctie als de muziekstages in Gooik: ook de allerjongsten konden muziek maken, dansen, zingen. Daar was laatst een meisje loos het wordt nog steeds gezongen! Dankzij Trek er es uut heeft de trekzak flink aan populariteit gewonnen, aldus organisator Kuindert Walther. Bij ons staat het instrument nog in de schaduw van grote broer de accordeon, maar in streken als Skandinavi, Baskenland en Bretagne is de trekzak zeer populair. Trek er es uut is weer zon typisch festival dat louter kan bestaan dankzij de belangeloze inzet van velen. Dus het moet hier nog maar eens gezegd: hulde aan alle vrijwilligers!

datum: 15 jun 2009

Zumurrude
(Homerecords 4446045)

Soms denk je als recensent dat je alles wel gehoord hebt, zoveel goede en slechte voorbeelden van wereldmuziek passeren de revue. Toch komt er van tijd tot tijd weer een cd voorbij die de deur open gooit naar een onbekende wereld.

Zumurrude van het Gentse trio Tri a Tolia is zon cd. Zangeres Melike Tarhan werkt in deze groep samen met de qanun-speler Osama Abdulrasol (respectievelijk van Turkse en Iraakse afkomst) en cellist Lode Vercampt. De brug die hier tussen de Turkse, Arabische en westerse muziekcultuur wordt geslagen is adembenemend. Meestal wordt er bij dergelijke crossoverprojecten een hele galerij aan instrumenten en muzikanten ingezet, die allemaal hun plekje in het totaalgeluid opeisen. Tri a Tolia kiest een totaal andere benadering, waarbij met weinig middelen en een transparante instrumentatie niet getracht wordt om nadrukkelijk de verschillen in muzikale opvatting uit te venten. Zowel de zang- als melodielijnen worden klein gehouden. De qanun creert een basis, legt akkoorden neer, omspeelt de zang of vult de gaten. De cello wisselt pizzicato-achtige bassen met fraaie melodien. Dit geeft zangeres Melike alle ruimte, en toch blijft ze over het algemeen vrij ingehouden zingen, waardoor de melancholie van de liederen nergens pathetisch wordt. Zumurrude is een prachtige cd die niet speciaal fans van Turkse muziek zal kunnen boeien, maar iedere muziekliefhebber waarvoor kippenvel het belangrijkste ingredint van goede muziek is. Enig kritiekpunt is toch de productie. Het overdadige gebruik van galm gaat helaas wel ten koste van de klankkleur en de gedefinieerdheid van het geluid, waaronder vooral de cello lijdt.

Bucharest tango
(Asphalt Tango CD-ATR 1808/Music&Words)

Ook Roemeni draagt de tango een warm hart toe, zo blijkt uit deze cd waarop zangeres Oana Catalina Chitu centraal staat. De band weet een heel eigen geluid te creren, vooral door het gebruik van cimbalom en klarinet.

Samen met de viool drijven die het tollende tempo regelmatig op naar waarden waar een beetje tornado zich niet voor zou hoeven schamen. De accordeon zoekt graag de diepte op in breed ronkende akkoorden en is daarmee een geheel andere kracht dan de iel klagende bandonen. Het is een gekke mix, tango met Roemeense zigeunermuziek, maar wel een aanstekelijke. De muzikanten spelen of honden uit de hel naar hun hielen happen. Een enkele keer vertraagt het tempo en brengt Chitu een zwoel dromerig liefdeslied met aan haar zijde een zwijmelende sax. Het is een duik in het repertoire dat in het Roemeni van de jaren dertig populair was, maar na de machtsovername door de communisten als decadent in de ban gedaan werd. Chitu en haar band brengen de muziek met een persoonlijke opvatting, en een eigentijdse vlammende energie. En Chitu zelf zingt met de juiste weidsheid in haar vibrato, een pietsje hees – precies zoals je dat in je stoutste dromen graag hoort. Deze cd laat zich goed beluisteren met gesloten ogen.

Drie oorlogstaferelen
(Fra Records mwcd 4061 / Music & Words)

Een programma met oorlogsliederen dat zowat vijf jaar geleden voor het eerst werd gezongen, is nu ook in een afgewerkte cd-versie te beluisteren. Paul Rans en Claude Flagel waren, samen met hun muzikanten, duidelijk niet gehaast om deze liederen in te blikken.

Maar het resultaat verdient alle lof. De tweentwintig nummers van deze cd komen uit drie perioden in de geschiedenis, waarin oorlog gevoerd werd in Vlaanderens Westhoek. We horen liederen uit de Geuzentijd, uit de oorlogen van Frankrijk met Engeland onder Lodewijk XIV en uit Wereldoorlog I. Of het nu een spottend Frans lied is, gezongen door Claude Flagel, een ernstig lied in Oud-Nederlands gezongen door Paul Rans, of een Duits soldatenliedje door Olle Geris gezongen, steeds zijn ze op hun best vertolkt. Geris laat hier nog maar eens horen dat zij, naast het spelen van doedelzak, ook bijzonder mooi kan zingen. Ook de begeleidende muzikanten zijn opperbest. Enkele instrumentale tussendoortjes onderstrepen dat nog. Rans & Flagel hebben, acht jaar na Van Antwerpen tot Parijs, weer een bijzonder mooie cd samengesteld. Het inlegboekje bevat zowel de teksten als de nodige historische verwijzingen.

A Different Season
(Shee Records SHEE1)

Een debuut-cd van een meidenfolkgroep, bestaande uit zes geschoolde muzikanten en zangeressen uit Engeland en Schotland. Begonnen onder de naam The Sirens in 2006 hebben ze inmiddels al meer bekendheid en waardering gekregen, mede door zeer succesvolle optredens op Celtic Connections en de Sidmouth Folkweek.

Het werd tijd voor een cd die ze nu op eigen label hebben uitgegeven en eind 2008 officieel in Edinburgh hebben gepresenteerd. Bij het zien van het hoesje had ik nog geen idee wat me te wachten stond, maar meteen vanaf het eerste nummer Tom Paine’s Bones, dat nogal verschilt van de wat rauwere uitvoering die ik ken van Dick Gaughan, is het wel duidelijk dat spelplezier en muzikaliteit hier hand in hand gaan. Het repertoire bestaat uit Schotse folk, Gaelic songs en bluegrass, zowel eigen nummers als traditioneel materiaal. De arrangementen van zowel hun eigen nummers als van die van anderen zijn origineel te noemen en zijn doorspekt met speelse elementen. Maar dat ze ook met het wat meer ingetogen werk om kunnen gaan, bewijzen ze in een bijzondere uitvoering van MacCrimmon’s (Lament). Een zeer aardig en fris debuut, dat nieuwsgierig maakt naar het vervolg. Daarbij is het wel belangrijk dat de groep een zeker evenwicht in haar muziekstijl en de keuze van haar repertoire vindt.

For love and laughter
(Compass Records 7 4490-2)

De Iers-Amerikaanse formatie Solas is ongetwijfeld de beste Keltisch georinteerde folkband die op deze aardbol rondloopt. Na hun tienjarig jubileum, dat werd gevierd met een geweldige cd/dvd-box, is de groep eindelijk met nieuw studiomateriaal op de proppen gekomen.

Zangeres Deirdre Scanlon heeft de groep verlaten en is vervangen door de jonge Mairad Phelan. Het is even wennen aan deze lieflijke stem, maar gaandeweg kom je tot de conclusie dat deze zangeres ook weer prima past in deze groep rond fiddler Winifred Horan en multi-instrumentalist Seamus Egan (o.a. houten fluit, banjo, mandoline). Egan wordt al jaren geflankeerd door de veelzijdige trekharmonicaspeler Mick McAuley. Deze man speelt niet alleen geweldig op het Ierse systeem trekharmonica, maar speelt ook mooi op de low whistle, en is daarnaast nog eens gezegend met een geweldige zangstem. McAuley speelt heel technisch, maar met rust en uitgewerkte techniek, waardoor het geen moment gekunsteld overkomt. McAuley’s harmonicaspel sluit nauw aan bij de fiddlemuziek van Horan. Ze is klassiek geschoold, maar heeft op een gegeven moment bewust voor de Ierse muziek gekozen. Haar klassieke technieken komen goed van pas bij de langzamere muziek, waarin ze een enorme passie en toewijding tentoonspreidt. Eamon McElholm is de gitarist die al menige jaren in deze groep verblijft. Hij is daarnaast een begenadigd pianist. McElholms gitaartechniek komt van de gitaristen die in de loop der jaren passeerden, het dichts bij de uitzonderlijk expressieve techniek van John Doyle, de gitarist waar Solas ooit mee begon.
Solas staat altijd voor hoge kwaliteit. Sterker nog, ze hebben nog nooit een benedenmaats album afgeleverd. Deze cd opent met een snelle tuneset waarin Horan en McAuley spetteren. Phelan doet haar intrede met de traditional Seven curses. Halverwege de cd werkt Solas een paar tracks samen met The Duhks uit Canada. Deze jonge groep maakt inmiddels furore in de bluegrass en gospelscne. Merry Go Round is de gezongen samenwerking tussen de twee bands, en dat nummer staat als een huis. Deze track werd vastgelegd door producer/muzikant Dirk Powell. Laatstgenoemde speelt daarin akoestische basgitaar. Solas levert met For love and laughter wederom een meesterlijke cd af. Iedere Solas-cd heeft zijn eigen karakter en zo ook deze nieuwste aanwinst in hun oeuvre. Meesterlijk!
Luisteren

De la nature des choses
(Le roseau 110)

Het is zeven jaar geleden dat het voorlaatste studioalbum van Gabriel Yacoub verscheen. Een persoonlijke tragedie is daar debet aan. Voor een deel zingt Yacoub die op De la nature des choses weg.

Maar ondanks die persoonlijke invalshoek, wellicht een stukje autobiografie, zijn de songs van Yacoub immer universeel en overdraagbaar. Hij verpakt metaforen in pozie, speelt met taal. De teksten zijn enerzijds reel en relativerend, anderzijds filosofisch en verlangend. En in Il aurait du zelfs kritisch scherp met een aanval tegen de stupide George Bush. Het nummer kent een sterke countryblues inval, waarin de geest van Darrol Adams rondwaart en Yacoub zelf de banjo hanteert. Het is een van de fijnzinnige veranderingen die de Fransman op dit album doorvoert. De composities zijn op het instrumentale Heron van trouwe metgezel Gilles Chabenat, allen van eigen hand, soms in samenwerking met Sylvie Berger, Yannick Hardouin of Gildas Arzel. De structuur is de gekende Yacoub stijl: melodieus, lyrisch, aantrekkelijk, boeiend met een vleugje melancholie. Maar het is vooral de benadering van de songs en de uitvoeringen die De la nature des choses anders maken dan de voorgangers. Yacoub fungeert op dit album veeleer als de zanger, de chansonniers, dan de folkmuzikant met gitaar. Want die laatste combinatie komt pas voor het eerst in de vijfde track Souveniers Oublies en daarna nog slechts drie keer voorbij. De gitaar is dus minder dominant. Daarentegen hanteert de Fransman soms spaarzaam, maar wel efficint andere instrumenten zoals mandoline, autoharp, dulcimer en dus banjo. Een grote rol voor de invulling van de overige instrumenten is uiteraard weggelegd voor zijn vaste partners Gilles Chabenat (draailier) en Yannick Hardouin (piano en bass). Chabenat doet dat vooral subtiel en omspelend. Hardouin, met schitterende pianoakkoorden, vormt de spil waarom de begeleiding draait. Meest opvallend is echter de veelvuldig terugkerende begeleiding van een klein blazersensemble. Opener Tout est la is de eerste en wellicht meest duidelijke confrontatie. Met heerlijke harmonien en steeds die allesoverheersende sublieme subtiliteit luiden een nieuwe Yacoub in, met oude waarden die uiteraard niet verloren zijn gegaan. Zo herkenbaar en toch (weer) geheel anders. Elle Disait, met de kenmerkende pompende bas van Hardouin, de fraaie meestemmige vocalen, de fragiele soli en de klagende zang, is een van de hoogtepunten van deze cd. Het is de hand van de grote meester die opnieuw een topprestatie aflevert.
Luisteren

WITH THE GARDENING GROUP
Play some music about your garden
(Home records)

Gekker kan het toch niet worden? Wie brengt er nu een thema album uit waarin de tuin wordt verheerlijkt. Emmanuel Louis en zijn tuingroep dus.

Het akoestische kwartet is ongewoon van samenstelling met Louis als de zingende en gitaarspelende componist, bijgestaan door fluitist Emmanuel Goddinot, Martin Lauwers op viool en celliste Marine Horbaczewski. Soms, zoals in opener in the garden klinkt het gezelschap als een fraai kamerfolkensemble met melodieuze, melancholische instrumentaaltjes. Maar dat zijn fraaie uitzonderingen op deze wonderlijke cd. Louis c.s. klinkt als een muzikaal equivalent van Monty Python, doorspekt met de eveneens humoristische, maar veel muzikalere grollen van The Bonzo dog doo dah band, aangevuld met een folkvariant van de eerste Pink Floydbezetting en de grondbeginselen van de psyfolk. Bij het beluisteren van het licht chaotische en licht neurotische A treasure waan je je in een absurdistische musical. Gardening with love lijkt verlate posttraumatische ervaring bij de psychiater die later op muziek is gezet. Zo is de hele cd zot met een knipoog naar de werkelijkheid. Wordt er ook nog afwisselend in het Engels en Frans gezongen. En dan heb je weer die afwisseling met heerlijk verstilde instrumentale niemendalletjes. Zeg maar de btablokkers en prozac van de groep. Je zult even moeten wennen aan de fratsen van Louis en zijn tuinmensen. En vooral denk ik dat je de formatie live moet gaan zien. Waarschijnlijk met gekke bekkentrekkerij, met drama en zottigheid in optima forma. Of ik Play some Music about your garden serieus moet nemen, weet ik niet. Ik heb er uiteindelijk doorheen gebeten- wel met een zeker respect naar geluisterd. Want echt veel gekkere kwaliteit ben ik niet vaak tegen gekomen.
Luisteren

Welcome to the costume ball
(Inbetweens Records IRCD035 / Clear Spot)

De Limburgse gitarist Bart Oostindie draait al heel wat jaren mee in het alternatieve singer-songwriters circuit. Oostindie is een vingervlugge snarenplukker die zijn muziek van een wat zwoel jazzy sausje voorziet.

Allereerst vanwege de akkoordenstructuur, maar niet in de laatste plaats door de bijdrage van Rhodes en andere toetsinstrumenten bespeler Mike Roelofs. Af en toe op gepaste wijze een blazerssectie of een solo saxofoon doet het genoegen alleen toenemen. Al bij de eerste klanken schieten er diverse associaties door mijn hoofd. Direct koppel ik I long qua thematiek, maar ook muzikaal aan Nick Drake. Geen gekke gedachte, want als bijna afsluiter van de cd is er Oostindies versie van Drakes Day is done. Oostindie verlaagt het tempo van het nummer tot een slow wals. Het wordt vooral gedragen wordt door de eenvoudige contrabaspartij. De serene benadering doet denken aan het betere werk van Billy Holiday. Ook qua stemgeluid roept Oostindie de connectie met Drake op. Zwoel, donker, ietwat hees en intrinsiek. Colin Blunstone schiet even door mijn hoofd, vooral na het horen van het slechts, maar zeer fraai, door een strijkkwartet begeleidde Little lullaby. Maar ik hou het liever op John Martyn, ook wat betreft de compositiestructuur. De nummers van Oostindie, op Day is done na, allen van eigen hand, zitten sterk in elkaar met een goede opbouw en dito arrangementen. Dat kan heel elementair zoals in Sweet John of het Americana getinte God bless America. Of uitgebreider zoals in Smile the blues away met een hoofdrol voor Roelofs. Where I belong is een lekker straight rocknummer, terwijl 123mij te veel soul is. Merkwaardig voor een cd van een voortreffelijk gitarist is dat zijn instrument behoorlijk in het groepsgeluid opgaat. Tough boy is het enige echt sologespeelde nummer en het enige nummer ook waarin de kwaliteit van Oostindie als gitarist volledig tot zijn recht komt. Een prima cd die met het blijven draaien alleen maar meer tot zijn recht komt.
Luisteren