(BOEK: ISBN 978-90-79180-19-6)

Marius de Boer stond in 1987 aan de wieg van de groep Reboelje. Nadat de Friese folkpunkers in 2003 stopten ging De Boer verder als solomuzikant onder de naam Mariusz. Later kwamen daar ‘De Muzikanten’ bij. Steeds schreef hij liedteksten. Ter gelegenheid van zijn 25-jarig liedschrijversjubileum èn zijn vijftigste verjaardag gaf hij een liedboek uit. Geen verzameling, maar een bloemlezing. ‘Rymsels om mysels te treasten’ noemt hij zijn teksten. Wie echter goed leest (en het Fries enigszins begrijpt) ontdekt daarin vooral overdenkingen, levenswijsheden en visies die veel meer zijn dan losse flodders. Natuurlijk zijn er de bekende èn sterke nummers uit de Reboeljetijd: Merkeman en Tunnel fan it ljocht, het gelegenheidslied Wûnslân (jou it kleur) en Marije Maria, dat intussen uitgroeide tot één van de bekendste Friese liederen. Maar ook het nieuwere werk uit de Mariusz-periode is vertegenwoordigd. Tegelijk met het boek gaf Mariusz een single uit met dezelfde titel. De tekst daarvan is eveneens in het boek opgenomen. Het is een van de vijftig geselecteerde teksten waaruit een diepzinnige en eigen benadering van zaken blijkt. Wazig op de achtergrond afgedrukte foto’s versterken de sfeer en benadrukken zijn overpeinzingen. Met zo’n inhoud en uitvoering mag die bundel met ‘rijmsels’ van mij gewoon dichtbundel heten.

Kyle Carey is op zoek naar concerten om haar tour te completeren. Ze is in Nederland van 7 tot en met 19 maart. Kyle Carey omschrijft haar muziek als ‘Gaelic Americana’: Keltisch gerelateerde singer-songwriter muziek met een sterke Amerikaanse en met name Appalachian tint. Carey is helemaal thuis in het Schotse Gaelic, maar mengt dit moeiteloos met de Schotse sporen die sinds pakweg 1650 door de massale emigratie nog steeds nadrukkelijk terug te vinden zijn op het Amerikaanse continent. Carey is niet alleen een begenadigd zangeres, maar speelt ook gitaar en fiddle. Het laatstgenoemde instrument bracht haar naar Cape Breton, waar ze de Cape Breton fiddlestijl geheel eigen heeft gemaakt. Vorig jaar verscheen haar eerste album Monongah, waarvoor ze afreisde naar Ierland. Onder productieschap van de zeer veelzijdige gitarist Donogh Hennessy (ex-Lùnasa en Sharon Shannon Band) ontstond een kleurrijk album waaraan een aantal prominente muzikanten hebben meegewerkt, waaronder fiddler Rosie MacKenzie (The Cottars), contrabassist Trevor Hutchinson (Lùnasa, Waterboys) en zangeres Pauline Scanlon.

Tijdens de komende tour speelt Kyle Carey met gitarist BJ Baartmans. De openstaande data zijn onder andere 7, 8, 17 en 18 maart. Luister en kijk naar deze fenomenale zangeres via haar website: http://www.kyleannecarey.com. Gegadigden, concertorganisatoren en programmeurs van huiskamerconcerten die haar graag willen boeken, kunnen contact opnemen met Kyle via haar e-mail: kyleannecarey@gmail.com

Voor zijn nieuwe cd Suikerhard & bitterzoet, die komend voorjaar zal verschijnen, zoekt zanger/ multi-instrumentalist Sido Martens een vijftiental mensen die hem financieel willen ondersteunen. Daarvoor heeft de eigenzinnige troubadour een originele vorm bedacht.

Sido: Liedjes zijn als kinderen, op enig moment gaan ze de wijde wereld in en zijn ze weg. Bezorgd vraag je je af of ze wel goed terecht zullen komen. Bij leuke, muzikale gastouders of in een fijn pleeggezin waar de cd-speler als een gespreid bedje op ze staat te wachten. Feit is dat ik steeds weer zwanger raak van liedjes, maar onzeker ben over hun toekomst, want de rigoureuze ontbossing van het culturele landschap stemt niet vrolijk en dwingt tot creatieve oplossingen. Mijn liedjes hebben geen grote bek of puntige ellebogen, maar verdienen – zonder arrogant te willen zijn – wel een plek op de nationale muzikale staalkaart. Om mijn schatjes te behoeden voor zwarte gaten, plooien in de tijdvraag je je af of ze wel goed terecht zullen komen. Bij leuke, muzikale gastouders of in een fijn pleeggezin waar de cd-speler als een gespreid bedje op ze staat te wachten. Feit is dat ik steeds weer zwanger raak van liedjes, maar onzeker ben over hun toekomst, want de rigoureuze ontbossing van het culturele landschap stemt niet vrolijk en dwingt tot creatieve oplossingen. Mijn liedjes hebben geen grote bek of puntige ellebogen, maar verdienen – zonder arrogant te willen zijn – wel een plek op of muzikaal behang waarachter ze geplakt dreigen te worden, bedacht ik een constructie om in ieder geval de productie van een nieuwe cd te kunnen garanderen. Ik bied de nagelnieuwe liedjes daarom ter adoptie aan, want ze ergens in de digitale internetjungle te vondeling leggen gaat me veel te ver. Wat zou het prachtig zijn wanneer ik voor de vijftien nieuwgeboren liedjes op Suikerhard & Bitterzoet evenzovele adoptieouders kon vinden. Voor € 100,00 een gegarandeerd zindelijk liedje, dat klinkt wanneer jij het wilt en het geen punt vindt langere tijd in een kindonvriendelijk donker doosje door te brengen.

Alles op een rijtje:
- Jouw naam en foto komen in het cd-boekje (niet verplicht natuurlijk);
- Je ontvangt 5 exemplaren van de cd (per inleg);
- Je mag vooraan zitten bij de cd-presentatie op gereserveerde plaatsen, inclusief een gratis drankje;
- Je maakt als adoptiefouder kans op een privé concert bij jou thuis (mits je dat wilt – verloting tijdens cd-presentatie);
- Er zijn slechts 15 liedjes om te adopteren;
- Je kunt zowel als alleenstaande, samenwonende of gehuwde meedoen, maar ook samen met je partner, vriend(in) of familie de € 100,00 bijdragen;
- Je krijgt de helft (€ 50,-) van je inleg terug als er meer dan 300 cd’s worden verkocht;
- Meedoen kan tot 1 februari 2012, of tot wanneer het aantal van vijftien is bereikt.

Alle rechten van de liedjes blijven eigendom van Sido Martens. Er is geen inspraak in uitvoering, teksten, arrangement et cetera. Hij behoudt zijn volledige creatieve en artistieke vrijheid.
Als je geïnteresseerd bent, kun je contact opnemen via info@sidomartens.com

Beter laat dan nooit. Maar nu kwam ons pas ter ore dat de muzikale film die afgelopen winter in Zweden in première ging: Cornelis. Voor menig Zweed is er maar één die zo heet en dat is natuurlijk Cornelis Vreeswijk (“skandinavias Cash”). In Nederland vooral bekend van De nozem en de non en Veronica. Maar in Zweden een grote muzikale held met een indrukwekkend oeuvre.

En dan de film! Die zou natuurlijk ook in Nederland in distributie genomen moeten worden. Maar daar gaan we niet over. Rest ons de Zweedse dvd met En man. En röst. En legend? Cornelis wordt gespeeld door de Noorse Hans Erik Dyvik Husby, maar vooral bekend als voormalig frontman Hank Von Helvete van de death-punkband Turbonegro.

De plotline volgens IMDb: Cornelis is the unique chronicle about one of Sweden’s greatest music legends – Cornelis Vreeswijk. An honest and gripping account of an exceptionally talented, but self-destructive artist’s intense life both on and behind the stage. A man who during his whole life was searching for love and confirmation

Video ingesloten

Welja, was daar zomer 2010 ook nog de Noorse documentaire Pappa kom hem van regisseur Stein Elvestad. In deze ‘road movie’ gaat zoon Jack Vreeswijk (ook muzikant) op zoek naar antwoorden die hij nooit kreeg toen zijn vader nog leefde.

We zouden een minifilmfestival kunnen organiseren. Doen we er ook nog de Nederlandse documentaire Lever! Leeft! bij.

Cornelis via IMDb

Pappa kom hem via Norwegian Film Institute

Een artikel over Cornelis Vreeswijk verscheen in New Folk Sounds 81en hier als pdf.

Hij komt niet uit de Appalachen, maar uit Californië. Toch associeer je de muziek van Frank Fairfield vooral met de binnenlanden of de zuidelijke staten van Amerika. De sfeer van O Brother, where art thou. Zittend op een stoel speelt hij afwisselend banjo, fiddle en gitaar en zingt traditionele Amerikaanse folksongs. Zijn speeltechniek is eveneens authentiek; hij houdt de viool niet in de nek, maar tegen zijn borst en zijn fingerpicking-stijl is veel minder staccato dan tegenwoordig meestal het geval is. Hier en daar a-ritmisch en het klinkt veel meer zoals op oude veldopnamen van Harry Smith. Naar aanleiding van het overtuigende optreden op het Groningse Take Root-festival sprak ik met hem.

“Niets zo ergerlijk als de term singer-songwriter”

Tijdens het gesprek probeer ik er achter te komen hoe zijn muziek zich verhoudt tot de traditie, maar hij wil daar niet veel van weten. Om te beginnen vraag ik of hij alleen traditionals speelt of ook zelf nummers schrijft.

“Dit is gewoon het Engelstalige repertoire. Het zijn de liedjes die iedereen kent. Met traditie heeft het niet zoveel te maken. Tijdens het spelen veranderen de songs vanzelf hier en daar. Zo hebben die liedjes zich altijd ontwikkelt.”

Vind je het belangrijk om zelf iets aan het repertoire toe te voegen in de zin dat je zelf nieuwe liedjes schrijft, probeer ik nog eens.

“Ik begrijp die vraag nooit zo goed. Waarom zou iedereen een liedjesschrijver moeten zijn? Het grootste deel van het repertoire kan eigenlijk door niemand geclaimd worden. Veel van die Amerikaanse liedjes bestaan overal in allerlei vormen. Ze zijn allemaal ergens uit ontstaan, geen enkel liedje ontstaat vanuit het niets. Met dit soort vragen is het net alsof je het wiel opnieuw uitvindt, maar dat is helemaal niet zo. Ik heb ook geen behoefte dat te doen, ik wil gewoon onderdeel zijn van het bestaande repertoire. Er is ook niets zo ergerlijk als de term ‘singer-songwriter’.”

Van welk repertoire of welke traditie hij dan precies deel uitmaakt is niet duidelijk. Frank legt uit dat er volgens hem niet zoiets bestaat als bijvoorbeeld ‘Appalachian Music’.

“Het is een misverstand dat zelfs in de VS zelf nog bestaat. Het lijkt zo dat als je op een fiddle of een banjo speelt, dat je dus ‘Appalachian music’ speelt, terwijl je in werkelijkheid overal stringbands hebt. Je hebt songs en stijlen, muziek uit het berggebied of juist uit de valleien, zwarte muziek en blanke muziek. Het heeft allemaal grote overeenkomsten en de tradities lopen zo door elkaar dat het helemaal niet zo duidelijk is waar de songs nu precies vandaan komen.”

Frank Fairfield

“Ik weet niet of het een andere tijd is. Ga ik terug naar de jaren twintig? Het is muziek die nog gewoon bestaat, en ook nog steeds gespeeld wordt. Alles heet nu `old time`. Toen de platenmaatschappijen in de jaren twintig die muziek voor het eerst commercieel begonnen uit te brengen, noemden zij het ook al ‘old time’. Je kunt naar allerlei plekken gaan waar de muziek gebleven is. Je gaat dan niet terug in de tijd, maar hoort iets dat niet weg is geweest.”

Maar dan blijft nog de vraag hoe hij die ouderwetse manier van spelen heeft opgepikt. Heeft hij dat van iemand geleerd?

“Er zijn nog wel muzikanten die deze muziek op deze manier spelen. Ik weet het niet precies hoe ik dat heb opgepikt. Ik luister veel naar de muziek en speel het dan zelf of ik speel wel eens met iemand samen. En die mensen kunnen me inspireren door wat ze spelen en hoe ze het spelen. Ik weet niet of ik op een manier speel zoals anderen doen. Mijn techniek, de houding van de banjo of de fiddle, ik geloof niet dat ik dat heb gekopieerd van iemand, maar gewoon zelf al spelend heb ontwikkeld.”

Tijdens de soundcheck in Groningen viel me nog iets opmerkelijks op. In plaats van de microfoons van de zaal liet hij één rondomgevoelige studio-microfoon neerzetten. De verwarring was van het gezicht van de technicus te lezen en het duurde ook even voordat het geluid zo ingesteld was dat het niet meer rondzong. Ik ben benieuwd of hij hiermee een bepaalde sound wil bereiken of dat er een andere beweegreden is.

“Een vriend van me leende me deze microfoon, en het is een fantastische microfoon. De reden waarom ik het graag gebruik is omdat ik me dan niet druk hoef te maken over de balans en de verschillende microfoons. Ik kan gewoon spelen zoals ik dat zonder techniek doe en de microfoon pikt alles op. Ik hou er ook niet van om zo gevangen te zitten tussen allerlei snoeren en standaards.”

De reden lijkt dus vooral pragmatisch, maar als ik hem vraag of hij de cd ook zo heeft opgenomen, met slechts één microfoon, bevestigt hij dit. Om vervolgens enthousiast uit te wijden over de opnametechniek van de jaren dertig.

“De studio-techniek van tegenwoordig is gericht op alles apart registreren en het wordt er niet perse beter van. Als je oude platen uit de jaren twintig of dertig beluistert hoor je het verschil. De technici van die tijd hadden vaak maar één microfoon waarmee ze soms hele groepen of orkesten opnamen. Die wisten alle afzonderlijke musici zo in de ruimte te plaatsen dat er een goede mix ontstond. Ze hadden ook geen gecontroleerde studioruimte, maar namen op in een grote tabaksschuur of zo. Als je dat hoort, dat klinkt echt fantastisch.”

Alhoewel Frank met veel enthousiasme kan vertellen over de Amerikaanse folk is het moeilijk om te achterhalen welke band hij heeft met de traditie. Om nog maar te zwijgen van wie Frank Fairfield nu werkelijk is. En zo blijf ik achter met het mysterie dat iedere bezoeker van een concert van hem heeft. Speelt hij een act, of is hij echt verweven met de muziek? Want wat hij ook mag zeggen, zo authentiek, met een bijna etnomusicologische precisie, zul je deze vorm van Amerikaanse folk niet snel meer horen. Eigenlijk doet het er ook niet zoveel toe. De onwaarschijnlijke manier waarop hij deze traditie tot leven brengt, verplaatst je als concertbezoeker naar een andere wereld vervuld met een prettig soort nostalgie.

Internet:

http://www.myspace.com/frankfairfield

Video ingesloten

Kloofstraat
(Coast to Coast CTC-2990552)

Het leek een kwestie van tijd, en nu is het dan zover; de eerste cd van Stef Bos volledig in het Afrikaans, of beter in het Nederafrikaans in de typering van Bos zelf. De nummers voor Kloofstraat ontstonden vanaf 2007. Alle nummers die op Kloofstraat staan verschenen eerder in hun oervorm op drie cd’s met demo’s die via de website van Stef Bos verkrijgbaar waren (en waarvan deel 1 en 2 nog beschikbaar zijn). Tussendoor verscheen nog de cd In een ander licht, gebaseerd op Bijbelse figuren. De twaalf liederen op Kloofstraat klinken zeer gerijpt, mooi in balans, ontspannen, doorleefd. De passie van Stef Bos voor Zuid-Afrika hoor je overal doorheen. De schoonheid van het landschap, de tegenstellingen in bezit en in denkbeelden, de verwarring, de herkenning. Dat alles vermengt zich in het beeld dat voor de luisteraar wordt geschapen. De opnames vonden plaats zowel in Nederland (Studio Audioworkx, Hoogeloon) als in Zuid-Afrika (Studio Sunset Recordings, Stellenbosch). De Zuid-Afrikaanse musici voegden kleur toe aan de in Nederland neergelegde basis. Het resultaat is zonder meer overtuigend. Het meest in het oor springende Zuid-Afrikaanse element is de koorzang van de Februarie Susters in het nummer Gelukkig. De Afrikaanse taal is heel direct, vaak op een grappige manier. Zo wordt het TV-programma Big Brother omgezet naar Loerbroer. Alle teksten zijn te vinden in het cd-boekje, met een toelichting per nummer door Stef Bos, en fraai voorzien van illustraties door de Afrikaanse kunstenares Varenka Paschke, die dat ook al voor In een ander licht deed.

Kloofstraat is Stef Bos in optima forma.

“Voor mij staat de sfeer centraal, ik hou ervan om met het Engels te puzzelen”

Annemarieke Coenders, Hans Batenberg en Wim Sebo (foto: Daan van Os)

Stadskasteel Oudaen, Utrecht, zondag middag 31 januari. Rustig en zelfverzekerd stapt Annemarieke Coenders het podium op van het kleine, intieme concertzaaltje. Gevolgd door drummer Wim Sebo en, speciaal voor deze gelegenheid, violist Hans Battenberg. Zij begroet het publiek – het zaaltje zit bijna helemaal vol – en verontschuldigt zich voor de verkoudheid die haar en Wim parten speelt. Luttele seconden later wordt het eerste nummer ingezet voor een publiek dat aan haar lippen is gekluisterd. Dat zal het hele concert zo blijven. Direct na het optreden spreek ik met de vrouw die tot 2007 met Linde Nijland het succesvolle duo Ygdrassil vormde. Sindsdien zijn beiden het solopad ingeslagen.

Wim Sebo (foto: Daan van Os)

Hoe is jouw samenwerking met Wim Sebo tot stand gekomen? Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Wim en ik kennen elkaar uit de Groningse popscene, waar Linde en ik vele jaren geleden als buitenbeentjes in meedraaiden. De muziek die daar gemaakt werd was heel anders dan de onze, maar daarom niet minder interessant. Wim was drummer in de avant-gardistische gitaarnoise-band Soom. We hebben wel eens meezongen op cd-opnames van deze band en bij hun optredens. Daarna ben ik Wim een aantal jaren uit het oog verloren. Op een gegeven moment, toen Ygdrassil al gestopt was, kruisten onze wegen elkaar weer. Ik zag Wim ergens spelen en toen kwam vrijwel direct het idee bij me op om samen met hem muziek te maken. Dat zag hij ook wel zitten, en sindsdien werken we samen.

Anders niet zo voor de hand liggend, want Wim doet heel andere dingen met muziek dan jij. Elektronische drums, soundscape, zoiets associeert men niet zo gauw met folk?
Dat zou je inderdaad zeggen. Toch is de werkelijkheid iets genuanceerder. Zelf ben ik geen uitgesproken liefhebber van elektronische muziek, maar Wims spel blijkt wonderlijk goed bij mijn liedjes te passen. Wim is niet wat ik noem een ‘boemtakboemtak’-drummer. Hij is juist een heel subtiele artiest die op een geweldige wijze sferen kan creëren met elektronische middelen. Hij weet daar zó veel uit te halen! Zonder de techniek te laten overheersen. Integendeel, hij geeft mijn liedjes precies wat ze nodig hebben, er wordt een dimensie aan toegevoegd. Alle samples die hij bijvoorbeeld gebruikt, verzamelt hij zelf en hij bewerkt deze net zo lang totdat ze precies passen bij mijn songs. Daar is Wim bijzonder bedreven in. Voorheen heeft hij dit soort dingen ook gedaan voor dansvoorstellingen en bij poëzieperformances.

Jullie optredens worden gezien als een opmaat naar jouw nieuwe cd. Wanneer kunnen we deze verwachten?
We zijn er al zo’n driekwart jaar mee bezig, maar de cd is nog steeds niet af. De opnames zijn wel al allemaal gemaakt. De meeste tijd gaat zitten in het mixen en masteren van de nummers, en dat is dan weer lastig te combineren met de optredens die we tussendoor doen. Maar we komen er wel. En dan moeten natuurlijk ook nog een platenmaatschappij zien te vinden. Het kan ook zijn dat we de cd in eigen beheer uitbrengen, daar zijn we nog niet helemaal uit. Maar dat de cd er komt, staat vast. We verheugen ons zelfs al op een volgende cd, waarvoor we ook al bijna genoeg materiaal hebben liggen.

In 2007 ben je gestopt met Ygdrassil, na 15 jaar van optreden in binnen- en buitenland en vijf cd’s en één dvd. In hoeverre leeft de muziek van Ygdrassil nog voort in je huidige muziek?
Ik zou het repertoire zo weer kunnen spelen, het is nog zo zeer een onderdeel van mijzelf. Het zit er nog best in, hoor. We hebben het al die jaren met heel veel liefde gedaan. Ook merk ik dat er aardig wat mensen zijn die Ygdrassil kennen en onze cd’s draaien. Dus het leeft voort. Bovendien ben ik met Wim niet een totaal andere weg ingeslagen, alsof ik me zou willen distantiëren van mijn vorige leven. Wat we met Ygdrassil gedaan hebben, is goed zoals het is. Linde en ik waren beiden toe aan iets anders en we zijn daarom ieder onze eigen weg ingeslagen. Dat is voor ons allebei een heel gezonde keuze geweest, die alweer veel vruchten heeft afgeworpen. Linde en ik zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan; we spreken elkaar nog steeds en komen af en toe bij elkaars optredens kijken.

Annemarieke Coenders (foto: Daan van Os)

Jouw muziek wordt zowel geschaard onder de Britse folk als onder americana, twee overigens verwante genres. Welk label zou je zelf het liefst op jouw muziek plakken?
Er bestaat niets moeilijkers dan labels plakken, maar als het dan toch moet, kies ik voor de term “singer-songwriter”. Hoewel ik me ervan bewust ben dat “singer-songwriter” een beetje laffe verzamelnaam is geworden die tegenwoordig te pas en te onpas wordt gebruikt, dekt het in mijn geval toch wel de lading: ik maak zelfgeschreven luistermuziek waarin het liedje en de stem centraal staan.

Wie zijn jouw grote voorbeelden?
Ik word zeer geboeid door de muziek van Robert Wyatt, de drummer van Soft Machine, een Engelse band die eind jaren ’60 erg populair was. Na zijn vertrek uit die band in 1970 heeft Wyatt een hele reeks soloalbums gemaakt. In zijn omvangrijke repertoire zit een schat aan prachtig materiaal waar ik nooit genoeg van kan krijgen. Een andere grote inspiratiebron is de Amerikaanse singer-songwriter Nina Nastasia. Ik houd van haar stemgeluid en de manier waarop ze haar liedjes met andere muzikanten vormgeeft. Ik heb enorm veel bewondering voor haar. Verder heb ik natuurlijk mijn hele leven geluisterd naar grootheden als Joni Mitchell en Neil Young, maar dat zijn van die open deuren.

Heb je ook ooit overwogen om in het Nederlands te zingen?
Nee, niet echt. Het bevalt mij uitstekend om in het Engels te zingen. De Engelse taal heeft een andere lading en biedt een andere vorm. Ik houd ervan hiermee te spelen, te puzzelen. Overigens heb ik wel projecten in het Nederlands gedaan. Zo heb ik meegezongen op een aantal cd’s van Sido Martens, waaronder zijn meest recente werk Schraaltroost & Liefspraak, uit 2009. Sido maakt prachtige Nederlandstalige muziek, en ik vind het heerlijk om mee te zingen of om naar te luisteren. Het is voor mij altijd een plezier om met hem samen te werken. Hij zal dan ook te horen zijn op onze cd, zij het als instrumentalist.

Toch leent jouw stem zich volgens mij best wel voor Nederlandse volksmuziek.
Als ik al iets in het Nederlands zou doen, dan zou het in de trant van Adèle Bloemendaal of De Jantjes moeten zijn. Echt volks dus, met een vette knipoog. Misschien ga ik dat nog wel eens doen, haha!

Jouw teksten zijn persoonlijk, poëtisch, soms wat ingetogen, somber.
Dat klopt maar soms bevatten ze ook wel milde spot, kleine taalgrappen en kwinkslagen. Ik schrijf niet alleen maar puur vanuit mijn gevoel. In veel gevallen is de vorm er het eerst. Een basisgedachte, een bepaalde melodie. Daar ontstaat op den duur een tekst bij die daar het best bij tot uitdrukking komt. Zo kan het heel goed gebeuren dat het uiteindelijke liedje een andere lading of verhaallijn krijgt dan die ik voor ogen had toe ik eraan begon te werken. Dat vind ik ook het leuke van liedjes schrijven. Ze krijgen een eigen dynamiek, je weet nooit waar het op zal uitdraaien.

Heb je een bepaalde boodschap in jouw liedjes? Een bepaalde wereldvisie?
Nee, niet echt. Ik vind mijzelf een vrij sociaal bewogen mens, maar heb bijvoorbeeld nog nooit een politiek getint liedje geschreven. Dat kan ik echt niet. Of wil het niet, wie zal het zeggen? Anderen zijn daar veel beter is, de protestsong is gewoon niet mijn vorm. Voor mij staat een bepaalde sfeer centraal. Dié wil ik overbrengen. De boodschap is daaraan ondergeschikt, of liever gezegd: voegt zich daarnaar. Van mij hoeft het publiek niet te luisteren naar wat ik allemaal zing, zolang de sfeer die ik wil neerzetten maar overkomt. Wat de teksten zelf betreft, deze hebben een poëtische inslag en zijn zelden recht toe, recht aan. Toch zijn er ook mensen die de teksten proberen te volgen en de liedjes helemaal willen begrijpen. Na een optreden komen ze dan naar me toe met de vraag wat ik precies bedoelde met die of die zin. Het is grappig om te merken hoe verschillend mensen een optreden beleven en wat er bij ze blijft hangen.

Hans Batenberg (foto:Daan van Os)

Hoewel je met je muziek erkenning hebt gevonden in Nederland, kun je er niet van rondkomen. Je werkt ernaast als tekenaar en illustrator. Knaagt het niet aan je dat je niet van de muziek alleen kunt leven?
Nee, al zou het natuurlijk leuk zijn als het anders was. Ik ben heel blij dat er een gestaag groeiend aantal mensen is dat van mijn muziek houdt. Maar als ik van de muziek zou moeten leven, dan zouden geldzaken en vooral –zorgen mijn leven gaan bepalen, en ben ik minder vrij om te kiezen wat voor muziek ik wil maken. Dat zou ik vreselijk vinden. Nu doe ik wat ik wil. En tekenen is voor mij net zo belangrijk als muziek. Ik heb ook niet voor niks kunstacademie gedaan. Natuurlijk grijp ik elke kans aan om op die plekken en gelegenheden te spelen waar de echte liefhebbers op afkomen. Dit zijn trouwens niet altijd de best betaalde optredens, maar juist wel leuk om te doen. Ik heb gelukkig iemand die dit soort zaken prima regelt voor mij, namelijk Janine Willemsen. Dankzij haar speelde ik vandaag in Utrecht. En ik kan je nu al verklappen dat ik dit jaar ook op Folkwoods zal optreden. Uiteraard samen met Wim.

PDF van dit artikel

Discografie:
(met Ygdrassil):
Ygdrassil live at the Folkwoods Festival (Real Harm 2008)
Easy sunrise (Rounder Europe 2005)
Ygdrassil (re-release, Real Harm/Pink 2003)
Nice days under darkest skies (Real Harm/Pink 2002)
We visit many places (Real Harm/Pink 2000)
Pieces (VIA records 1997)
Ygdrassil (VIA records 1995)

www.annemariekecoenders.nl