(Eigen beheer, AC2601)
Wie kent haar nog: Annemarieke Coenders, voormalig duopartner van Linde Nijland in het meidenduo Ygdrassil. Daarna een aantal prachtige schijfjes onder eigen naam, maar veel te onbekend gebleven voor de grote zalen. Niet erg voor de echte liefhebber, want de songs van Coenders zijn intiem, met schitterende begeleidingen in niet altijd standaard melodieën. Dat heeft ze nog nooit – en zal ze waarschijnlijk nooit – verlaten.
Gelukkig maar, want het levert weer een intrigerend plaatje op. Uiteraard neemt Annemarieke Coenders zang en gitaar voor haar rekening, maar ze laat zich bijstaan door een gemêleerd gezelschap: Lielian Tan (drums), Fred Goverde (elektrisch gitaar), Harmen Ridderbos (bas, harmonium) en opmerkelijke bijdragen door Obed Brinkman op trombone. Geen man overboord, want net als de overige medemuzikanten creëren zij beklijvende arrangementen, waarin desondanks de zang en de structuur van de liederen perfect tot uiting komt. Transparant heet dat dan volgens de kenners. Ik noem het gedoseerd, ingetogen, weloverwogen.
Wat wel compleet anders is, is dat Coenders ditmaal geen Engelstalig album aflevert, maar een schijf vol Nederlandstalige liedjes. Even wennen, maar wie Coenders heeft gevolgd ontdekt ook in haar moedertaal die wat cryptische teksten. Soms dicht bij huis en over ditjes en datjes, maar ook met een meer filosofischer inslag. Muziek ondersteunt de tekst en omgekeerd. Niet ieder is dat meegegeven, maar bij Coenders heb ik altijd het idee dat zij het perfecte liedje produceert.
Ooit noemde ik haar de Nederlandse equivalent van Joni Mitchell (eerste periode). Maar nu, met haar teksten in het Nederlands, is ze die eretitel meer dan waard. Alleen blijft Annemarieke die nuchtere dromende Noorderling….
Gelukkig maar.

