Schrijver overzicht

Mary Gauthier – Dark enough to see the stars

Dark enough to see the stars
(In the Black Records/ Thirty Tigers)

Mary Gauthier’s Rifles & rosary beads uit 2018 sprak me aan omdat de songs gemaakt waren met Vietnamveteranen, die niet zo fijn uit de strijd voor hun land zijn gekomen. Een boeiend en mooi album en zeer integer over een foute oorlog in Amerika’s ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: Turkse herinneringen

Turbulente tijden in dit deel van de wereld. Op oudere leeftijd moet ik nog een oorlog in de buurt mee maken. De politiek laat zich weer eens van z’n donkere kant zien. De beelden en de verhalen laten weer een hoop leed zien en horen als de democratie weer opzij wordt gezet en mensen weer op drift ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: boventonen

Ooit schreef ik recensies voor Mokum Folk Agenda, waarin de aankomende wereldmuzikale en folk optredens werden aangekondigd in Amsterdam en wijde omtrek – soms ver weg in Nederland. De Stichting had mijn folkcafé activiteiten ‘geadopteerd’ toen ik er alleen voor zou komen te staan. Ik schreef onregelmatig over de nieuwe wereldmuziek cd’s die ik op ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: afspraak = afspraak

Of we mee gingen, want mijn verleden was tijdelijk te zien in Amersfoort. Dat was nog nét voor de lockdown van januari 2022, toen het theater werd benadeeld ten opzichte van de koopgoot. En onze vrienden wilden weer naar hun jaarlijkse uitje als ‘Vrienden van’ dansgroep Paloina, waar ik vroeger een onderdeel van was.

Een ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: protestfolk

Ik heb een mooi album aangeschaft van een fijne muzikante waar ik vaker naar heb geluisterd, maar dit album van Eliza Gilkyson uit 2020 komt toch net iets dieper binnen. Na het horen van dit prachtalbum probeerde ik een herinnering op te roepen die hier bij zou kunnen passen. Het duurde wél even voor ik iets ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: jong geleerd

Al vroeg kwam het NIVON in mijn leven. Als kind werd ik op deze landelijke club gezet door mijn ouders. Ik ging daar zo intensief mee aan de slag, dat ik nu nog het Nederlands Instituut voor Volks Ontwikkeling en Natuurvrienden werk kan opdreunen. Dé club voor clubjes als: fotografieclub, wandelclub, volksdansclub, stijldansclub, toneelclub.

Ik ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt – Gitaarhelden

Al vroeg vond ik de man op de cd Ship of fools van John Renbourn. Mijn zoektocht binnen de folk kwam van verschillende horen en zeggen situaties. Internet bestond nog niet, maar wat we wél hadden was gesprekken voeren met kennissen en gelijkgestemden over nieuwe muziekwerelden.

Iemand had gehoord dat Nic Jones naar Nederland – naar ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: Gesprek

Op weg naar mijn wederhelft in Landsmeer reed ik op m’n fietsje langs de Nieuwmarkt en hoorde ik een fanfare die niet uit een geluidsdrager kwam. Het nazomerzonnetje maakte mijn humeur prettig en ik had tijd, dus even kijken waar dat geluid vandaan kwam. Een lange stoet blazers en trommelaars speelde achter een banner van ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: Malthusiaan

Vandaag heb ik weer zin in schrijven, maar ik merk dat ik niet bij mijn herinneringen kom. Ik vind het leuk om muziekrecensies te koppelen aan muzikale momenten uit mijn voorbij gegane leven; de momenten van nostalgisch terugkijken naar wat ik heb meegemaakt. Verder kijk ik alleen maar naar voren en zie wat plotseling op ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: Çalgija en mijn herinnering aan de Balkan

Het was 1980. Ik kijk in een oude agenda van dat jaar. Mijn jaaragenda’s heb ik bewaard vanaf 1973. Hoe zat het met mijn Balkanreizen in die jaren? De aanleiding is de vraag van Hans of ik een nieuw album van muziekgroep Çalgija wil recenseren. Rond het jaar ’80 van de vorige eeuw kwam ik ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: echt of bijna echt

Nee, in de Algarve kom je van nature niet veel fado tegen. De melancholische fatum van verloren geluk en mislukte, maar bijna bereikbare momenten die tóch gekoesterd worden en bezongen in fadohuizen van het noorden. De Algarve is zonnig en té onbekommerd, tenminste zoals ik het vele wintermaanden heb meegemaakt.


Ooit heb ik een fado ... lees verder »

Wieringa Wikt en Weegt: Hongaarse herinnering

In coronatijd is het heel erg rustig in huis, maar is er daardoor weer veel ruimte voor herinneringen bij het draaien van mijn laatst aangeschafte cd’s. Met het draaien van déze cd’s komen er ook weer herinneringen aan Hongarije naar boven en daar heb ik nogal wat mee gehad in mijn actieve leven.


Dat begon ... lees verder »