l’Ombre du Croco
(Trad Records, Trad045)
Weet je, en wat ik nu vooropstel kan heel foutief begrepen worden door culturele ‘beleids’voerders die – zeker in Vlaanderen – sterk aan het afromen zijn op subsidies en budgetten. Dus ‘neen’ aan het beleid, dit is geen pleidooi om muzikanten nog droger te zetten, integendeel! Deze heikele situatie noopt muzikanten ertoe om steeds creatiever om te springen met hun muzikale expertise, zich gooiend op heel diverse projecten waar ze zich steeds met branie in duiken en zichzelf herontdekken.
Neem bijvoorbeeld Florian De Schepper (akoestische en elektrische gitaar, elektrische bas) en Anouk Sanczuk (viool) die reeds jaren mee de kern uitmaken van de geprezen folkband Broes en ook als duo reeds de baan optrokken. Daarnaast duiken ze her en der in andere bezettingen op. Florian ging recent trouwens ook solo, Anouk kennen van GFVP (Ghent Folk Violin Project), Motyk (wat daarvoor even – met toestemming van Erik Visser Flairck mocht heten en dan later weer niet meer). Hierin schuwden ze het eerder al niet om ook exotischere sferen op te zoeken.
Zo botsten ze op de neven Massa Joel (balafoon, zang) en Ousmane Diarra (n’goni, djembe, kalebas, zang), afkomstig uit de Malinese hoofdstad Bamako. Met hen gaan ze een vibrerende crossculturele uitwisseling aan waarin verhalen uit heel verschillende culturen in verbinding komen met elkaar. Een hele uitdaging lijkt het om Europese folk- en rootsinvloeden te verweven met de West-Afrikaanse tradities. En toch lijken de verfijnde klanken van gitaar en viool perfect te passen bij de percussieve klanken van balafon en n’goni, aangevuld met de djembe die een groove levert die het geheel behoorlijk dansant maakt, in een schier organische muzikale brug tussen twee werelden.
Ondertussen zijn ze met L’Ombre du Croco aan een debuutalbum toe, waarin instrumentale nummers afgewogen worden tegen de liedteksten, door de neven ingezongen in het Bambara. Dit is een wijdverspreide taal in Mali en Burkina Faso. Hierin staan thema’s als familie, liefde, traditie, identiteit en menselijke verbinding centraal.
In de opener nemen de Malinezen het voortouw met Tira Ye, het enige traditionele nummer van het album, dat verder enkel eigen composities bevat. Hiermee wordt de toon gezet, met een universele boodschap die stelt dat wanneer iedereen zorg draagt voor de ander we al een heel eind verder komen. Florian en Anouk zetten zich hierbij discreet in de begeleiding. Vervolgens is het aan de akoestische gitaar en viool om een speels instrumentaal thema te ontwikkelen in In Transit, waarop de Afrikaanse instrumenten in het tweede deel enten. In elektrische, sensuele bluezy sferen gaan we vervolgens wandelen met Anouzo, die door Nousso verleid wordt om samen te gaan wandelen.
Even wordt er gelonkt naar Kaapverdië in de melancholische instrumentaal Sodade du Sahel, waarna alweer een universele boodschap weerklinkt in Sabari waarbij de essentie in de slotstrofe samengevat wordt. ‘In deze wereld houdt niets stand zonder vergeving’. Humor is hen hierbij niet vreemd, gezien het lied aanvat met ‘Vergeef Florian op de gitaar! Pardon, Florian…’ In het sfeervolle, vrij introspectieve Rosa Sohan treden viool en gitaar andermaal op de voorgrond. Vervolgens vergasten ze ons op een ode aan het moederschap in Maman, een melancholisch, afscheidnemend bedankingslied voor de zorg en bescherming die ze garandeerde tot bij het vertrek van het kind.
Een potige antithese komt er vervolgens met heerlijke instrumentale dialogen in Groove du Croco. Nadat ze met een laatste instrumentaal nummer, Velcro Polska, Scandinavië bezoeken en er hun zaadje planten weerklinkt in Tchena Bodzja weerklinkt een luide roep om de tradities van elke stam te respecteren, en ons hierin verenigd te weten. Een swingend statement dat kan tellen. Ook het afsluitende, eerder ingetogen Waati brengt een levensbeschouwelijke insteek die uitnodigt om iets niet te willen forceren wanneer het moment ervoor nog niet rijp is. Niets gebeurt voor zijn tijd, en alles is tijdelijk.
Zo komt vanuit de warme zang, hypnotiserende balafonmelodieën, virtuoos vioolspel en aanstekelijke ritmes een rijk en kleurrijk geluid tot stand, tegelijk diep geworteld en verfrissend hedendaags (en actueel) weerklinkt. Hun opmerkelijke live-reputatie bleef ondertussen niet onopgemerkt, en terecht ontvingen ze in 2026 dan ook de Flanders Folk Award voor Beste Live Band, als erkenning voor hun bijzondere en verbindende muzikale samenwerking. Ook op een luisterschijf is het genieten geblazen met hen, niet in het minst omdat alle liedteksten in het booklet ook naar het Nederlands vertaald werden.
Website: Bamako Express

