Vloepsuper! – Geen gezeik

Toen de roemruchte, ongeëvenaarde Brabantse groep R.K. Veulpoepers B.V. er in 1982 met een groots afscheidsconcert in het Tilburgse Leypark de brui aan gaf, bleef het muzikale vuur smeulen. Zanger, tekstschrijver, woordvoerder en aanstichter Zjef Naaijkens startte samen met enkele andere ex-Veulpoepers en een aantal verse leden een nieuwe band, die wat minder folky zou moeten gaan klinken. 

Zo spontaan als De Veulpoepers tot wasdom waren gekomen, zo moeizaam kwam de nieuwe band van de grond. Bassist Piet Dekker (ex-Doe Maar) wilde wel meedoen, maar moest wel betaald worden. Evenals de drummer. Maar repertoire – en dus ook optredens – werd nog aan gewerkt. En een naam voor de groep leverde ook hoofdbrekens op. Na talloze namen te hebben afgekeurd – zoals De Hekels, De Ommekeer en Andersom – viel de keus op een anagram voor de Veulpoepers. Sterk of zwak? Van homogeniteit was binnen Vloepsuper! geen sprake, en ook op het podium werd dat merkbaar.

[audio:https://www.newfolksounds.nl/wp-content/uploads/2012/06/Vloepsuper-Geen-gezeik.mp3|titles=Vloepsuper – Geen gezeik]

De enige single van VloepSuper! die in 1983 verscheen op het eigen Polypoepka-label, klonk echter zeer degelijk en best wel folky. Hoewel Frits Spits, in die tijd een toonaangevende DJ, het nummer Steeds gezeik afdeed als de meest banale plaat die hij kende. Luister zelf of die kwalificatie terecht is.

De B-kant werd gevuld door het lied Lekkerkerk, wat natuurlijk de afvaldump behandelde.

In 1984 viel het doek. Ook de komst van Bots bassist Noudt Janssen kon geen redding meer brengen. Zjef Naaijkens bracht een aantal nummers uit het VloepSuper! repertoire later uit op zijn solo-plaat Harmoniemodel.
In 2009 verscheen bij uitgeverij De Geus het boek Zout bier in Den Egelantier van de hand van Zjef Naaijkens. Hierin blikt hij terug op het wel en wee van het Brabantse fenomeen.

3 Reacties
  1. Henk van Elst
  2. walter van brakel
    • Hans van Deelen