Tamikrest – Tamotait

Tamotait
(Glitterbeat GBCD091 / Xango Music Distribution)

Met Tinariwen en Bombino vormt Tamikrest het geluid van wat we voor het gemak woestijnrock zijn gaan noemen. Geografisch wellicht een juiste benaming, maar veeleer is hun muziek de stem van het Toearegvolk ofwel de Kel Tamasheq, die verspreid nomadisch leven in de Sahel landen Algerije, Mali, Burkina Faso, Libië en Niger. Een volk zonder rechten en een eigen staat. En dat is in al die muziek terug te horen.
Zo ook op het vijfde album van het oorspronkelijk uit Noord Mali afkomstige Tamikrest. De titel luidt vrij vertaald hoop. Maar naast hoop is er een heleboel ergernis en frustratie, wellicht over het rechteloze bestaan van hun volk. De liederen zijn zonder meer politiek geïnspireerd of gelinieerd. Niet nieuw, maar toch kenmerkt Tamotait zich door veranderingen.
Kenmerkend voor de ‘woenstijnrocksound’ zijn de repetitieve schelle staccato elektrische gitaarriffs, aangevuld met ratelende percussie. Tamotait opent met welhaast pure rock, je zou het zelfs punk kunnen noemen. De agressie druipt er vanaf. Versterkers op vol volume en de pulserende, drijvende percussie wordt weggemept door bonkende drums. Niet slecht, integendeel. Wel wennen.
Azawad refereert meer aan het oude werk van de groep. Scherpe gitaarriffs op een bed van gitaarsequensen en hakketakkende percussie plus de unisono samenzang. Amzagh doet me denken aan een uit de bocht vliegende Chris Isaak die een ruwe versie van Blue hotel  vertolkt. In Tamtarin gaat de formatie een duet aan met de Marokkaanse zangeres Hindi Zahra. Wat aanvankelijk begint als een ballade eindigt een in opzwepend, felle rocksong. Amidinin Tad Adouniya benadert, vooral door de unisone koorzang en de simpele gitaarriffs nog het meest aan de ‘oude ‘Tamikrest’.
En zo wiebelt het van het ene uiterste naar het andere. Echt punkgeweld hoor je in Anha achal wad Namha. De kwaliteit van de songs, evenals de uitvoering ervan staat buiten kijf. Afwisseling volop dus, maar het lijkt alsof Tamikrest de zoektocht naar een (nieuwe) coherente sound nog niet beëindigd heeft.