Uitreiking prijzen Rudolstadt

Zaterdag 7 juli is in Rudolstadt de dag van de prijsuiteiking. Deze Duitse wereldmuziekprijzen, die RUTH heten, werden dit jaar toegekend aan Die Strottern en aan Al Andaluz Project. De eerste groep blies het oude Weense lied nieuw leven in. De tweede groep – uit München – brengt de jiddische, christelijke en islamitische muziekculturen samen.

Hannes Wader

Hannes Wader

De belangrijkste prijs werd toegekend aan Hannes Wader voor zijn levenswerk. De liedschrijver is sinds de jaren zestig als folkzanger actief. Hij was bovendien pionier op het gebied van het Platduitse lied. De zanger-gitarist verscheen ook zelf, op het mooiste podium van Rudolstadt: het bovenste plateau van de Heidecksburg. De vitaal ogende ‘Liedermacher’, die in juni zeventig werd, beschikt nog steeds over een uitstekende stem. De zanger toont weinig lichaamsexpressie maar zijn kracht ligt in zijn liederen. Daarbinnen heeft elke zin een betekenis. Zijn verklarende en verbindende teksten zijn af en toe met cynisme gekleurd. Ook zijn laatste lied – over de dood – kende vele zwarte randjes. Hoewel Wader in Nederland een beetje buiten beeld is verdwenen, is hij in Duitsland nog steeds akelig populair. Dat blijkt niet alleen uit zijn cd-productie – de volgende verschijnt alweer in augustus – maar vooral uit het toegestroomde publiek. Het plateau waarop het podium staat, was meer dan vol. Toch bleven ook de toehoorders buiten zicht op de zanger, aandachtig luisteren.

Woody Sez

Dat het honderd jaar geleden is dat Woody Guthrie werd geboren, blijkt niet alleen op een tentoonstelling. Tijdens het festival is dat ook enkele keren te horen. De organisatie haalde Woody Sez naar Rudolstadt. In deze muziekproductie – genoemd naar een column die Guthrie rond 1940 schreef voor een communistische krant – passeert aan de hand van songs het leven van de Amerikaanse liedschrijver en zanger. Liedjes van hemzelf en van anderen – zoals Leadbelly – die hem beïnvloedden, passeren de revue in de voorstelling van anderhalf uur. Samensteller David Lutken bracht daar aanstekelijke teksten in een onvervalst zuidelijk Amerikaans accent tussendoor. Bij bekende songs zoals Midnight Special en This land is your land zong het publiek mee. De minimusical werd daarmee een van de hoogtepunten van het festival.

 

Makit Dolan Muqâm Troupe

Makit Dolan Muqâm Troupe

En natuurlijk lieten ook de Chinezen weer van zich horen. Interessant is de muziek van de Makit Dolan Muqâm Troupe. De Oegoeren vullen hun  muziek aan met dansen die – gezien de leeftijd van de artiesten – boven hun vermogen lijken te liggen. Toch lukt dat alles wonderwel hoewel de – eigenlijk bovenmaatse – hoofddeksels door de lucht vliegen. Het optreden roept onwillekeurig de vergelijking op met de Taraf de Haïdouks en de Biena Vista Social Club. Bij de Oegoeren zijn echter ook de vrouwen nadrukkelijk aanwezig. In de muziek zijn de Turkse wortels nog duidelijk te horen. Die muziek is gebaseerd op de muqâm, een van de twaalf raamwerken waarbinnen zich de intrigerende muziek zich beweegt.

Er Shou Mei Gui

Een andere Chinese groep die in het programma de aandacht trok, was Er Shou Mei Gui. Deze Second Hand Roses – zoals de vertaling van de groepsnaam luidt – was aangekondigd als folkrockgroep. In de praktijk viel dat echter tegen. De als travestieten uitgedoste bandleden bleken, ondanks enkele rustige nummers tussendoor, zich vooral als rockers te manifesteren. De traditionele instrumenten hadden vooral de taak om bijzondere klankeffecten te genereren. Uiteindelijk bleek dat alles vooral tot punkrock te leiden.

Martin Steinbrück

Martin Steinbrück

In de binnenstad ging het straatprogramma ook gewoon door. Een van de mooiste locaties is de Handwerkerhof. Daar trad onder anderen de zanger/accordeonist Martin Steinbrück uit Kassel op.

 

Zondag is alweer de laatste dag met twee geheide toppers: Allison Krauss en Chumbawamba.

1 Reactie
  1. Kalis