Lekker luisteren naar een cd die ik niet zolang geleden goedkoop gekocht heb gekocht bij mijn dealer. Van een zangeres uit Schotland met een stem dat best te vergelijken is met de stemmen van Cara Dillon en karan Casey en die zijn best aan te horen. Ik had de radio maar weer uitgezet want dagen later dreunt de NAVO top nog na met veel trots. Maar ik denk er anders over…

“Ja , dat is een goede vraag…” Wanneer is dat begonnen in onze gesprekken? Steevast de eerste openingszin als antwoord op een vraag. Zou het ook een goede vraag zijn om Europa een soort dictatuur te kunnen noemen? Immers, een dictator legt een dictaat op aan een land en dat land wordt dan vanzelf een dictatuur. Europa wordt nu door een dictator in spé , dé Donald (Duck) 5% van hun BBP op gelegd voor het kopen van wapentuig ván deze dictator in spé.
Een goede vraag op een idiote stelling, immers Donald is geen dictator, ook al legt hij ons een dictaat op, zoals hij z’n eigen land heel veel soorten dictaten oplegt. En als je je niet houdt aan dictaten dan krijg je straf. Zoals Spanje nu een groot invoer bedrag moet betalen (wegens slim denken) áls het geen onderdeel van Europa zou zijn geweest. Het roept bij mij wél de vraag op wanneer je dan wél een dictator kan worden genoemd; hoe erg moet het dán zijn?
Een ándere vraag is: hoe gaan Europese leiders om met een dictator? Nu wordt deze dictator in spe murw geslijmd om hem bij de NAVO te houden. Immers, hij was toch een van ons? Maar thuis verandert hij al gauw van mening, want Donald is een wispelturig mens vol grillige wendingen in z’n bedenksels. Niets staat vast en zelfs hij zélf kent z’n eigen stappen niet. “I may do it or I don’t do it, that’s the question; I don’t know”

“Dat is een goede vraag” mijmerde ik, maar inmiddels luister ik naar steengoede muziek van een ten onrechte tamelijk onbekende Jennifer Byrne, met in haar ruime begeleidingsgroep klasbakken als Kris Drever, Alan Kelly, Brooks Williams en John McCusker. Van de elf songs komen er vijf uit eigen pen, komt er één van de onvermijdelijke grote dichter Robert Burns, twee van Boo Hewerdine en drie zijn traditioneel. Een zeer afwisselend album, met lichte percussie en veel akoestische instrumenten.
Haar eigen Proud Molly in uptempo is fijn en de gevoelige Thou ling’ring star van Burns is ook prima. Nergens overdadig in de begeleiding en dienstbaar aan de hele mooie, tikkeltje jazzy zang. En eigenlijk is er geen enkel minder stuk. Wild, wild, wind heeft een hele fijne viool-/fluitsolo. Een fluit/fluit combinatie horen we heel mooi in I must away now. Waarom we nooit van dit album Suitcase hebben gehoord? Dat is een goede vraag zou ik zeggen.
Jennifer Byrne – Suitcase (Haven records 2013)

